การลงจอดของยานอวกาศในน้ำ (ทะเลหรือมหาสมุทร) เป็นวิธีการนำนักบินอวกาศกลับสู่โลก โดยยานต้องพุ่งฝ่าชั้นบรรยากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง แรงเสียดทานมหาศาลเปลี่ยนพลังงานจลน์ให้กลายเป็นความร้อนสูงหลายพันองศาเซลเซียส จนกระทั่งยานชะลอความเร็วลงถึงจุดที่ปลอดภัย
เมื่อเข้าสู่ชั้นบรรยากาศชั้นล่างและอุณหภูมิเริ่มลดลง ระบบร่มชูชีพจะเริ่มทำงาน โดยในภารกิจ Artemis II เมื่อยาน Orion เข้าสู่ชั้นบรรยากาศโลกที่ระดับความสูง 22,000 ฟุต ร่มชุดแรกจะกางออกเพื่อช่วยพยุงและลดความเร็วของยาน จากนั้น เมื่อถึงระดับความสูง 6,000 ฟุต จะกางร่มชูชีพหลัก 3 ผืนออก เพื่อลดความเร็วยานลงเหลือเพียง 32 กม./ชม. ก่อนที่ยาน Orion กระทบผิวน้ำในมหาสมุทรแปซิฟิกอย่างนุ่มนวล
แม้ร่มชูชีพจะช่วยชะลอความเร็วได้มาก แต่หากเป็นการลงจอดบนพื้นแข็ง ความเร็วระดับนี้อาจสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อโครงสร้างยานและเป็นอันตรายต่อชีวิตนักบินอวกาศได้
อย่างไรก็ตาม "น้ำ" คือตัวดูดซับแรงกระแทกตามธรรมชาติที่ยอดเยี่ยมที่สุด นอกจากนี้ พื้นที่กว่า 70% ของโลกยังปกคลุมด้วยมหาสมุทร การเลือกวิธี Splashdown หรือการลงจอดในน้ำ จึงช่วยเพิ่มความปลอดภัยและขยายขอบเขตพื้นที่ลงจอดให้กว้างขึ้น ลดความเสี่ยงจากการพุ่งชนสิ่งปลูกสร้างหรือสภาพภูมิประเทศที่อันตราย
