เทคโนโลยีน่านฟ้าเหนือมหาสมุทรแอตแลนติกเป็นหนึ่งในน่านฟ้าที่มีความหนาแน่นของการจราจรทางอากาศสูงที่สุดในโลก ยิ่งไปกว่านั้นด้วยพื้นที่ขนาดใหญ่ของมหาสมุทรแอตแลนติกได้ให้การสื่อสารด้วยวิทยุกับเจ้าหน้าที่ควบคุมการจราจรทางอากาศตามปกตินั้นเป็นไปได้ยาก
เทคโนโลยีในด้านการบินพาณิชย์นั้น เครื่องมือในการช่วยนำทางเครื่องบินมีหลายประเภท หนึ่งในนั้นก็คือสิ่งที่เรียกว่า “VOR/DME” ย่อมาจาก “VHF Omnidirectional Range/Distance Measuring Equipment”
เทคโนโลยีAir Defense Identification Zone (ADIZ) หรือ เขตแสดงตนป้องภัยทางอากาศ คือ พื้นที่ในน่านฟ้าของประเทศหนึ่ง ๆ ที่มีไว้เพื่อระบุตัวตนหรือควบคุมการเข้าออกของอากาศยาน น่านฟ้า ADIZ นั้นแตกต่างจากน่านฟ้าทั่วไป
เทคโนโลยีหลายคนอาจจะเคยมีประสบการณ์ที่เครื่องบินเราบินวนเหนือท่าอากาศยานก่อนลงจอด ซึ่งอาจทำให้แต่ละคนสงสัยว่า เครื่องบินจะบินวนไปทำไม นอกจากจะเปลืองเชื้อเพลิงแล้ว ยังทำให้เราถึงที่หมายช้ากว่าเดิมได้ อย่างไรก็ตาม การบินวนหรือที่เรียกในศัพท์การบินว่า “Holding”
เทคโนโลยีในอดีตนั้น เครื่องบินใบพัดที่มีสองเครื่องยนต์จะถูกจำกัดระยะไว้ที่ระยะห่างให้บินไปยังท่าอากาศยานที่ใกล้ที่สุดโดยใช้เวลาไม่เกิน 60 นาที ข้อห้ามนี้มีชื่อเรียกว่า “60-minute rule” หรือ “กฎ 60 นาที” ข้อห้ามดังกล่าวมีไว้เพื่อความปลอดภัยของเครื่องบิน
เทคโนโลยี“การจราจรทางอากาศ” ของอากาศยานนั้นถูกควบคุม โดยเจ้าหน้าที่ควบคุมการจราจรทางอากาศหรือที่รู้จักกันในชื่อ ATC (Air Traffic Controller) อย่างไรก็ตาม ทราบหรือไม่ว่า ATC นั้นมีการแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน
เทคโนโลยีในการบินนั้น “Assisted Takeoff” คือการขึ้นบินของอากาศยานโดยมีระบบช่วยเหลือนอกเหนือไปจากการใช้พลังงานจากเครื่องยนต์ของอากาศยานเอง การขึ้นบินในลักษณะนี้มักจะถูกใช้งานเมื่ออากาศยานมีน้ำหนักเกินกว่าที่จะขึ้นบินเองได้
เทคโนโลยีในด้านการบินนั้น การมีน้ำแข็งหรือหิมะเกาะอยู่บนปีกหรือว่าเครื่องยนต์เป็นเรื่องที่อันตรายมาก เนื่องจากการก่อตัวของน้ำแข็งทำให้พื้นผิวของปีกไม่ราบเรียบ ขรุขระตามการแข็งตัวของน้ำแข็ง
เทคโนโลยีที่เพดานบินทั่วไปของเครื่องบินพาณิชย์ขนาดใหญ่นั้น อุณหภูมิภายนอกอาจต่ำกว่า -40 องศาเซลเซียส ซึ่งเกินจุดเยือกแข็งของน้ำไปอย่างมาก ไอน้ำหรือความชื้นที่อาจสะสมอยู่บนพื้นผิวของเครื่องบิน เช่น ปีก ใบพัด เครื่องยนต์ และระบบท่ออากาศ