เช้าวันที่ 26 ธ.ค.เมื่อ 12 ปีก่อน เหตุการณ์สึนามิวันนั้น ทำให้สังคมไทยตื่นตัวและเตรียมรับมือกับคลื่นสึนามิมากขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป ระบบป้องกันที่วางไว้ อย่าง หอหลบภัย, พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งในจังหวัดพังงา ไม่ต่างอะไรจากอาคารร้าง
เรือประมงสีฟ้าและเรือประมงสีส้ม ที่สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพังงา ซื้อมาเกือบ 10 ล้านบาท ทำพิพิธภัณฑ์กลางแจ้ง หลังถูกคลื่นสึนามิซัดขึ้นอยู่กลางหมู่บ้านน้ำเค็ม ต.บางม่วง อ.ตะกั่วป่า จ.พังงา เมื่อปี 2547 ใช้เป็นศูนย์เรียนรู้ประวัติศาสตร์คลื่นสึนามิและแหล่งท่องเที่ยว มีสภาพทรุดโทรม และ ใกล้พังลงมา หลังถูกปล่อยทิ้งร้างมาเกือบ 12 ปี
ไม่แตกต่างจากอาคารหลบภัยคลื่นสึนามิหลังนี้ ดูภายนอกเพิ่งทาสีตกแต่งใหม่ เมื่อเข้าตรวจสอบในอาคาร พบร่องรอยกลุ่มวัยรุ่นเข้ามั่วสุมต้มน้ำพืชใบกระท่อม กระจกหน้าต่าง และ ประตูห้องน้ำ แตกพังเสียหาย ฝาพนังมีคราบสกปรก คล้ายถูกปล่อยทิ้งร้างมานาน
จ.พังงา มีอาคารหลบภัยคลื่นสึนามิ จำนวน 8 หลัง และ หอเตือนภัยจำนวน 16 แห่ง กระจายอยู่ในพื้นที่ 3 อำเภอ คือ อ.ท้ายเหมือง อ.ตะกั่วป่า และ อ.คุระบุรี
นายธงชัย หันช่อ นายกองค์การบริหารตำบลบางม่วง อ.ตะกั่วป่า ยอมรับว่า อาคารที่ถูกปล่อยทิ้งร้างและหอเตือนภัยที่เสียบ่อยครั้ง ในทุกพื้นที่ เป็นปัญหาให้กับ อบต.หลังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องยังไม่มอบอาคารหรือพื้นที่ให้ อบต.รับผิดชอบ ทำให้ไม่สามารถจัดสรรค์งบประมาณซ่อมแซมได้
จ.พังงา ถูกคลื่นสึนามิซัดเข้าฝั่ง เมื่อวันที่ 26 ธ.ค.2547 มีผู้เสียชีวิตเกือบ 5,000 คน บาดเจ็บเกือบ 6,000 คน และ สูญหายเกือบ 2,000 คน แม้เหตุการณ์จะผ่านมาแล้วเกือบ 12 ปี แต่ชาวบ้านในพื้นที่บอกว่ายังไม่ลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและทุกครั้งที่เกิดแผ่นดินไหวจะติดตามข่าวสารต่อเนื่องและคอยสังเกตระดับน้ำในทะเล หากพบผิดปกติจะย้ายออกจากพื้นที่ทันที เพื่อลดการสูญเสียทั้งชีวิตและทรัพย์สินป้องกันไม่ให้ซ้ำรอยเหตุสึนามิครั้งที่ผ่านมา