ตลอดเวลากว่า 40 ปี นายแพทย์สมชาย หงส์ภักมนุญ สูตินรีแพทย์วัย 70 ปี ทำคลอดทารกน้อยมานับหมื่นชีวิต จนเมื่อถึงวันที่ต้องวางมือจากงานที่รัก ช่วงเวลาหลังเกษียณจึงเปิดโอกาสให้เขาได้กลับมาดูแลหัวใจของตัวเอง ด้วยการหยิบความฝันในวัยเยาว์ออกมาปัดฝุ่น และเริ่มต้นชีวิตบทใหม่ผ่านพู่กันกับสีน้ำอีกครั้ง
คุณหมอสมชายเล่าว่า ก่อนเป็น “หมอสมชาย” ที่คน อ. บ้านบึงคุ้นเคย เขาคือเด็กชายที่เติบโตในห้องแถวไม้เก่า จังหวัดชลบุรี ทุกครั้งที่เดินผ่านโรงภาพยนตร์ เด็กชายสมชายมักหยุดมองช่างเขียนคัทเอาต์ใช้พู่กันระบายสีโปสเตอร์หนังขนาดใหญ่ ภาพที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากฝีมือมนุษย์ได้จุดประกายความฝันเรื่องการวาดภาพไว้ในใจ
นายแพทย์สมชาย หงส์ภักมนุญ
แต่ด้วยความที่คุณหมอสมชายเกิดในครอบครัวที่มีฐานะยากจน แม่เป็นคนไม่รู้หนังสือ มีอาชีพเป็นช่างเย็บผ้า ทำงานหาเลี้ยงลูกโดยลำพัง พี่สาวคนโตจึงต้องเสียสละออกจากโรงเรียนมาช่วยแม่ทำงาน หมอสมชายจึงได้โอกาสเรียนหนังสือต่อและตัดสินใจเลือกเรียนแพทย์ แทนที่จะไปต่อบนเส้นทางศิลปะที่คุณหมอหลงใหล
ความเสียสละครั้งนั้นของพี่สาวทำให้แม่ฝากฝังกับหมอสมชายก่อนจากไปว่า “ขอให้ดูแลเจ๊ให้ดี เพราะเจ๊คือแม่คนที่สอง”
เส้นทางวิชาชีพของหมอสมชายเริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ. 2528 ณ โรงพยาบาลคำชะอี จังหวัดมุกดาหาร โรงพยาบาลขนาดเล็กในพื้นที่ห่างไกล ต่อมาเขาย้ายมาทำงานที่โรงพยาบาลบ้านบึง จังหวัดชลบุรี และทำหน้าที่สูตินรีแพทย์นานกว่า 30 ปี แม้มีโอกาสก้าวไปสู่ตำแหน่งบริหารหรือย้ายไปโรงพยาบาลขนาดใหญ่ แต่หมอสมชายยังคงเลือกเป็น “หมอประจำอำเภอ” เพราะความสุขของการเป็นแพทย์ไม่ได้อยู่ที่ตำแหน่ง หากอยู่ที่การได้รักษาคนไข้และเห็นชีวิตหนึ่งก้าวผ่านความทุกข์ไปได้
“เงินเดือนส่วนที่สองคือความสุขที่เราได้รับจากการทำงาน เป็นความรู้สึกเมื่อเห็นชีวิตใหม่เกิดขึ้น หรือเห็นคนไข้พ้นจากความทุกข์ เงินเดือนส่วนนี้ไม่ได้อยู่ในสมุดบัญชี แต่มันถูกฝากไว้ในความทรงจำ และมีคุณค่ามากขึ้นตามกาลเวลา”
“หมอสมชาย” กับวันที่ความฝันกลับมาเบ่งบาน
เมื่อถึงวันที่ต้องวางมือจากงานในโรงพยาบาล หมอสมชายไม่ได้มองว่าการเกษียณคือการสูญเสียบทบาท แต่เป็นโอกาสให้เขาได้กลับไปพบกับความฝันเรื่องการวาดภาพ ซึ่งถูกพับเก็บไว้นานกว่า 4 ทศวรรษ
วันที่กลับมาจับพู่กันอีกครั้ง เขารู้สึกราวกับได้กลับไปพบเด็กชายที่เคยยืนมองช่างเขียนคัทเอาต์อยู่หน้าโรงภาพยนตร์ และได้กล่าวคำขอโทษกับตัวเองที่ปล่อยให้สิ่งที่รักต้องรอคอยมานาน
“สีน้ำไม่จำเป็นต้องลงรายละเอียดให้สมบูรณ์แบบทุกอย่าง บางครั้งต้องปล่อยให้น้ำและสีไหลไปตามธรรมชาติ เราควบคุมได้เพียงส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งต้องรู้จักปล่อยและยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น”
การวาดสีน้ำต้องอาศัยจังหวะ หากกระดาษเปียกหรือแห้งเกินไป สีอาจไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจ ผู้วาดจึงต้องรู้จักรอ เช่นเดียวกับความฝันที่อาจยังเกิดขึ้นไม่ได้ในทันที แต่ต้องรอให้เวลา ประสบการณ์ และปัจจัยต่าง ๆ พร้อม จึงมีโอกาสทำความฝันให้เป็นจริงได้
“ความฝันไม่มีวันหมดอายุ ลงมือทำเถอะครับ”
เรื่องราวของหมอสมชายทำให้เห็นว่า ความฝันอาจถูกพับเก็บไว้ได้นานหลายสิบปี แต่ไม่เคยสายเกินไปที่จะหยิบมันกลับมาและเริ่มต้นอีกครั้ง
ชวนทำความรู้จักหมอสมชายและเรื่องราวจากเสื้อกาวน์สู่ภาพสีน้ำแห่งบ้านบึงให้มากยิ่งขึ้น ในรายการ “ต่างวัย EyeView” ตอน คุณหมอสีน้ำ ชีวิตที่ออกแบบเอง และติดตามรายการ ต่างวัย Eyeview ได้ทุกวันเสาร์ เวลา 16.00 น. ทางไทยพีบีเอส หรือชมสดทาง https://www.thaipbs.or.th/live
