วิถีคนหาผึ้ง อ.โกรกพระ จ.นครสวรรค์ - อ.ปะเหลียน จ.ตรัง

ออกอากาศ 21 พ.ย. 69

คนหาผึ้ง คืออาชีพดั้งเดิมที่ยังมีชีวิตชีวาในหลายพื้นที่ของไทย บทความนี้เรียบเรียงจากรายการซีรีส์วิถีคน ที่ลงพื้นที่ติดตามวิถีของคนกับผึ้งใน 2 จังหวัด คือ จ.นครสวรรค์ และ จ.ตรัง เริ่มต้นที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ริมถนนพหลโยธินที่ชื่อ “บ้านเขาดิน” ซึ่งชาวบ้านรักการหาผึ้ง หามิ้มเป็นชีวิตจิตใจ ก่อนจะปิดท้ายที่เรื่องของผู้ชำนาญการจัดการรังผึ้งในอำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง

คนหาผึ้งแห่งบ้านเขาดิน หมู่บ้านที่หาผึ้งกันทั้งหมู่บ้าน

ทีมงานได้ยินมาว่าชาวบ้านเขาดินนั้นหาผึ้งกันเก่งมาก แม้บางบ้านจะมีงานประจำอยู่แล้ว แต่เมื่อไรที่ว่างก็จะออกไปหาผึ้ง หามิ้ม ส่วนบางคนก็ยึดเป็นงานประจำโดยไม่ได้ทำอย่างอื่น

วิถีของคนหาผึ้งที่นี่เริ่มคึกคักตั้งแต่เช้า ส่วนใหญ่จะออกไปหากันเป็นกลุ่มหรือเป็นคู่ ตัวอย่างเช่น ลุงเบี้ยวกับป้าสั้น ที่เริ่มหาผึ้งตั้งแต่เรียนจบชั้น ป.4 ตอนนี้อายุ 60 กว่าปีแล้ว แต่ทั้งสองยังยึดการหาผึ้ง หามิ้มเป็นอาชีพหลัก หาเลี้ยงลูกหลานและสร้างบ้านจากรายได้ส่วนนี้

ผึ้งที่เป็นเป้าหมายมี 2 ชนิดคือ “ผึ้งมิ้ม” ที่มีรังขนาดเล็ก และ “ผึ้งหลวง” ที่มีรังขนาดใหญ่

คนหาผึ้งหารังผึ้งมิ้ม: สายตาไว เดินสำรวจ และอ่านธรรมชาติขาด

ทีมงานเดินทางไปกับคนหาผึ้งราว 20 กิโลเมตร จึงถึงป่าโปร่งริมถนนที่ต้นไม้ไม่สูงมาก ทุกคนแยกย้ายกันเดินหา ความยากของงานอยู่ที่การหารัง ซึ่งต้องใช้ประสบการณ์สูง สิ่งที่สังเกตได้จากคนหาผึ้งมีดังนี้

  • สายตาต้องไว มองสอดส่ายขึ้นไปบนต้นไม้ตลอด ทั้งตอนเดิน ตอนขี่รถ หรือแม้แต่ตอนนั่งพัก จนกลายเป็นสัญชาตญาณ
  • ดูจากต้นไม้และยอดไม้ บางต้นสูงราว 10 เมตร ต้องมองตั้งแต่ล่างขึ้นบนจนสุดยอดไม้ บางครั้งหนามเยอะก็ต้องมุดเข้าไปดู
  • ประเมินคุณภาพรัง รังที่ดีต้องมี “หัวน้ำหวาน” และตัวอ่อนที่ดี ส่วนรังแก่ที่ไม่มีน้ำหวานถือว่าใช้ไม่ได้ แต่ยังนำไปทำขี้ผึ้งได้
  • รังสีขาวมักได้ราคาดี เพราะตัวอ่อนดี

เมื่อเจอรังแล้ว คนหาผึ้งจะใช้ควันจากกากมะพร้าวเพียงเล็กน้อยก็พอ จากนั้นสะบัดตัวผึ้งออก ขั้นตอนการขึ้นต้นไม้ พ่นควัน และตัดรัง ใช้เวลาไม่ถึง 2 นาที การปีนต้นไม้เก่งจึงเป็นคุณสมบัติสำคัญของคนหาผึ้ง

ผึ้งชอบอยู่ตรงไหน ความรู้ของคนหาผึ้งเรื่องเกสร น้ำ และดอกไม้

คนหาผึ้งรู้จักธรรมชาติของผึ้งดี รู้ว่า เกสรดอกไม้และน้ำ เป็นสิ่งจำเป็นต่อการสร้างรัง ใครรู้แหล่งไหนก็มุ่งไปที่นั่น

  • เส้นทางที่เดินบ่อยมักอยู่ติดคลองน้ำ เพราะได้ผึ้งดีกว่า
  • ช่วงที่ดอกขี้เหล็กบาน จะเห็นผึ้งมิ้มมารุมกินเกสรจำนวนมาก
  • ตามท้องไร่ท้องนามีดอกไม้วัชพืชหลากหลาย ผึ้งเลือกกินได้ จึงสร้างรังได้ดีกว่า
  • แม้เห็นตัวผึ้งเต็ม แต่บางทีก็ไม่เห็นรัง ต้องเดินไล่ต่อไปเรื่อย ๆ

คนหาผึ้งหลวงใช้วิธีดูผึ้งกินน้ำเพื่อตามหารัง

อีกคนที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเป็นนักล่าผึ้งหลวงฝีมือดีคือ “หนุ่ย” ซึ่งว่างจากทำนาก็ออกมาหาผึ้ง วิธีของเขาคือไปดักดูตามแหล่งน้ำ เช่น มุมสระ ซึ่งมีโอกาสเจอผึ้งมาก ทั้งผึ้งมิ้มและผึ้งหลวง ถึง 90% โดยเฉพาะช่วงอากาศร้อนที่ผึ้งจะออกมากินน้ำมากขึ้น

เมื่อเห็นผึ้งกินน้ำ ก็รอดูตัวที่กินอิ่มแล้วบินกลับ แล้วตามไปดูรัง ซึ่งอยู่ห่างราว 100 เมตรกว่า ไม่เกิน 200 เมตร ความรู้เหล่านี้เกิดจากการสังเกตล้วน ๆ

รังผึ้งหลวงในวันที่ถ่ายทำใหญ่มาก หนักราว 3 – 4 กิโลกรัมหากนำไปชั่งขาย รังหนึ่งได้น้ำหวานราว 6 – 7 ขวด

เบื้องหลังงานของคนหาผึ้ง: ความเสี่ยง มดแดง หนาม และไฟ

งานของคนหาผึ้งไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น อุปสรรคที่เจอบ่อยมีหลายอย่าง

  • มดแดงและหนาม เป็นอุปสรรคสำคัญ บางรังมีมดอยู่ใต้รังก็ต้องผ่าขึ้นไปเอา เพราะเจอแล้วจะไม่เอาไม่ได้
  • อากาศร้อน ทีมงานไปถ่ายทำช่วงปลายเดือนเมษายน แดดแรง ทีมงานหมดแรง แต่คนหาผึ้งยังสู้ต่อ อายุก็ไม่เป็นอุปสรรค
  • การถูกผึ้งต่อย หนุ่ยและคนอื่น ๆ ไม่ใส่เสื้อป้องกัน เพราะถูกต่อยแล้วไม่แพ้ และสะดวกต่อการทำงาน เมื่อถูกต่อยก็ดึงเหล็กไนออก ไม่ต้องกินยา อาการบวมก็หายเอง
  • ไฟ หนุ่ยบอกว่าเป็นสิ่งที่ต้องระวังเป็นอันดับแรก ต้องคอยสังเกตว่ามีควันลุกลามตรงไหนหรือไม่ และใช้ควันให้น้อยที่สุดเพื่อให้ผึ้งไม่บาดเจ็บ

คำเตือน: แม้คนหาผึ้งจะชินกับการถูกต่อย แต่พิษของผึ้งอันตรายถึงชีวิตได้ คนทั่วไปต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก และไม่ควรลอกเลียนแบบโดยเด็ดขาด

ภูมิปัญญาของคนหาผึ้ง: ทำกระโจมเพื่อขนส่งรังผึ้ง

คนหาผึ้งที่บ้านเขาดินไม่ได้เก่งแค่การหารัง แต่ต้องเก่งการทำ “กระโจม” เพื่อสะดวกในการขนส่ง และรักษาสภาพรังให้สวยงามเพื่อขายได้ราคาดี ซึ่งเป็นภูมิปัญญาที่คนรุ่นก่อนสอนต่อกันมา

  • ใช้ไม้ทั่วไปได้ ส่วนใหญ่เป็นไม้กระถินและไม้ข่อย
  • กระโจมที่ทำเป็น 3 ขาจะบรรจุรังได้มากกว่า ราว 5 – 6 ลังต่อกระโจม
  • เมื่อหยุดพักหรือไปหาต่อ จะแขวนรังและคลุมด้วยผ้า กันผึ้งตัวอื่นมาตอมดูดน้ำหวาน และกันหมู หรือสุนัขมาแอบกินรังผึ้ง

รายได้ของคนหาผึ้ง คุ้มค่าเหนื่อยแค่ไหน

  • ผึ้งมิ้ม: ขายราว 10 ลังได้ประมาณ 600 บาท กำไรราว 100 บาท
  • ผึ้งหลวง: รังหนักราว 4 กิโลกรัม ขายส่งกิโลกรัมละประมาณ 600 บาท 2 รังในวันนั้นรวมได้ราว 2,000 กว่าบาท

อาชีพนี้ช่วยให้ความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่ดีขึ้น ป้าท้ายเล่าว่าเมื่อก่อนบ้านเป็นกระท่อมไม้ไผ่ ปัจจุบันได้อยู่ในบ้านสีชมพูซึ่งเป็นบ้านหลังแรกที่เก็บเงินสร้างได้จากการหาผึ้ง และยังบวชลูกได้ถึง 2 คน

คนหาผึ้งกับการไม่เผาป่า เคล็ดลับให้ผึ้งยังอยู่และอาชีพสืบต่อได้

ชาวบ้านบอกตรงกันว่าที่ยังมีรังผึ้งให้หาได้ตลอดนั้น การไม่เผาป่าเป็นส่วนสำคัญ ถ้าเผาป่าผึ้งจะหนีหมด ไม่สามารถหาได้ และยิ่งเผาก็ยิ่งสูญพันธุ์ รุ่นลูกรุ่นหลานก็ไม่มีอาชีพให้สืบต่อ อาชีพนี้สืบทอดต่อกันมานานแล้ว และไม่สูญพันธุ์เพราะคนที่นี่ไม่ทำลายผึ้ง

ผึ้งบุกบ้านต้องตามบังหลี คนหาผึ้งที่ช่วยย้ายนางพญา

นอกจากจังหวัดนครสวรรค์แล้ว ซีรีส์วิถีคนยังพาไปที่อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง เพื่อพบ “บังหลี” ผู้ชำนาญเรื่องผึ้ง ใครมีปัญหาผึ้งมาสร้างรังในบ้านก็ต้องไปตามบังหลีมาช่วยจัดการ

บังหลีออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืดพร้อมอุปกรณ์ เพื่อไปจัดการรังผึ้งให้คนที่ร้องขอ การตัดรังใช้เวลาเพียงครู่เดียว แต่สิ่งสำคัญคือต้องหานางพญาให้เจอแล้วย้ายไปอยู่ในกล่องเพื่อสร้างบ้านใหม่ ผึ้งที่เข้ากล่องเรียบร้อยแล้วจะถูกนำไปไว้ที่บ้านหรือในสวน เพื่อเลี้ยงและเก็บน้ำผึ้งต่อไป

สรุป: คนหาผึ้ง อาชีพที่ใช้ประสบการณ์ ความอดทน และการรักษาธรรมชาติ

จากการเดินป่าหารังผึ้งมิ้ม การดักดูผึ้งหลวงกินน้ำ การทำแผงและกระโจมขนส่งรัง ไปจนถึงงานย้ายนางพญาของบังหลีที่จังหวัดตรัง จะเห็นว่าคนหาผึ้งใช้ความรู้จากการสังเกตธรรมชาติมาเป็นอาชีพที่เลี้ยงครอบครัวได้ ทุกคนบอกว่าเป็นความเหนื่อยยากที่คุ้มค่า และการไม่เผาป่าคือส่วนสำคัญที่ทำให้ผึ้งและอาชีพนี้ยังอยู่ต่อไปได้

ติดตามชมรายการซีรีส์วิถีคน วันเสาร์ที่ 21 พฤศจิกายน 2569 เวลา 16.30 - 17.00 น. ทางไทยพีบีเอส

วิถีคนหาผึ้ง อ.โกรกพระ จ.นครสวรรค์ - อ.ปะเหลียน จ.ตรัง

คนหาผึ้ง คืออาชีพดั้งเดิมที่ยังมีชีวิตชีวาในหลายพื้นที่ของไทย บทความนี้เรียบเรียงจากรายการซีรีส์วิถีคน ที่ลงพื้นที่ติดตามวิถีของคนกับผึ้งใน 2 จังหวัด คือ จ.นครสวรรค์ และ จ.ตรัง เริ่มต้นที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ริมถนนพหลโยธินที่ชื่อ “บ้านเขาดิน” ซึ่งชาวบ้านรักการหาผึ้ง หามิ้มเป็นชีวิตจิตใจ ก่อนจะปิดท้ายที่เรื่องของผู้ชำนาญการจัดการรังผึ้งในอำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง

คนหาผึ้งแห่งบ้านเขาดิน หมู่บ้านที่หาผึ้งกันทั้งหมู่บ้าน

ทีมงานได้ยินมาว่าชาวบ้านเขาดินนั้นหาผึ้งกันเก่งมาก แม้บางบ้านจะมีงานประจำอยู่แล้ว แต่เมื่อไรที่ว่างก็จะออกไปหาผึ้ง หามิ้ม ส่วนบางคนก็ยึดเป็นงานประจำโดยไม่ได้ทำอย่างอื่น

วิถีของคนหาผึ้งที่นี่เริ่มคึกคักตั้งแต่เช้า ส่วนใหญ่จะออกไปหากันเป็นกลุ่มหรือเป็นคู่ ตัวอย่างเช่น ลุงเบี้ยวกับป้าสั้น ที่เริ่มหาผึ้งตั้งแต่เรียนจบชั้น ป.4 ตอนนี้อายุ 60 กว่าปีแล้ว แต่ทั้งสองยังยึดการหาผึ้ง หามิ้มเป็นอาชีพหลัก หาเลี้ยงลูกหลานและสร้างบ้านจากรายได้ส่วนนี้

ผึ้งที่เป็นเป้าหมายมี 2 ชนิดคือ “ผึ้งมิ้ม” ที่มีรังขนาดเล็ก และ “ผึ้งหลวง” ที่มีรังขนาดใหญ่

คนหาผึ้งหารังผึ้งมิ้ม: สายตาไว เดินสำรวจ และอ่านธรรมชาติขาด

ทีมงานเดินทางไปกับคนหาผึ้งราว 20 กิโลเมตร จึงถึงป่าโปร่งริมถนนที่ต้นไม้ไม่สูงมาก ทุกคนแยกย้ายกันเดินหา ความยากของงานอยู่ที่การหารัง ซึ่งต้องใช้ประสบการณ์สูง สิ่งที่สังเกตได้จากคนหาผึ้งมีดังนี้

  • สายตาต้องไว มองสอดส่ายขึ้นไปบนต้นไม้ตลอด ทั้งตอนเดิน ตอนขี่รถ หรือแม้แต่ตอนนั่งพัก จนกลายเป็นสัญชาตญาณ
  • ดูจากต้นไม้และยอดไม้ บางต้นสูงราว 10 เมตร ต้องมองตั้งแต่ล่างขึ้นบนจนสุดยอดไม้ บางครั้งหนามเยอะก็ต้องมุดเข้าไปดู
  • ประเมินคุณภาพรัง รังที่ดีต้องมี “หัวน้ำหวาน” และตัวอ่อนที่ดี ส่วนรังแก่ที่ไม่มีน้ำหวานถือว่าใช้ไม่ได้ แต่ยังนำไปทำขี้ผึ้งได้
  • รังสีขาวมักได้ราคาดี เพราะตัวอ่อนดี

เมื่อเจอรังแล้ว คนหาผึ้งจะใช้ควันจากกากมะพร้าวเพียงเล็กน้อยก็พอ จากนั้นสะบัดตัวผึ้งออก ขั้นตอนการขึ้นต้นไม้ พ่นควัน และตัดรัง ใช้เวลาไม่ถึง 2 นาที การปีนต้นไม้เก่งจึงเป็นคุณสมบัติสำคัญของคนหาผึ้ง

ผึ้งชอบอยู่ตรงไหน ความรู้ของคนหาผึ้งเรื่องเกสร น้ำ และดอกไม้

คนหาผึ้งรู้จักธรรมชาติของผึ้งดี รู้ว่า เกสรดอกไม้และน้ำ เป็นสิ่งจำเป็นต่อการสร้างรัง ใครรู้แหล่งไหนก็มุ่งไปที่นั่น

  • เส้นทางที่เดินบ่อยมักอยู่ติดคลองน้ำ เพราะได้ผึ้งดีกว่า
  • ช่วงที่ดอกขี้เหล็กบาน จะเห็นผึ้งมิ้มมารุมกินเกสรจำนวนมาก
  • ตามท้องไร่ท้องนามีดอกไม้วัชพืชหลากหลาย ผึ้งเลือกกินได้ จึงสร้างรังได้ดีกว่า
  • แม้เห็นตัวผึ้งเต็ม แต่บางทีก็ไม่เห็นรัง ต้องเดินไล่ต่อไปเรื่อย ๆ

คนหาผึ้งหลวงใช้วิธีดูผึ้งกินน้ำเพื่อตามหารัง

อีกคนที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเป็นนักล่าผึ้งหลวงฝีมือดีคือ “หนุ่ย” ซึ่งว่างจากทำนาก็ออกมาหาผึ้ง วิธีของเขาคือไปดักดูตามแหล่งน้ำ เช่น มุมสระ ซึ่งมีโอกาสเจอผึ้งมาก ทั้งผึ้งมิ้มและผึ้งหลวง ถึง 90% โดยเฉพาะช่วงอากาศร้อนที่ผึ้งจะออกมากินน้ำมากขึ้น

เมื่อเห็นผึ้งกินน้ำ ก็รอดูตัวที่กินอิ่มแล้วบินกลับ แล้วตามไปดูรัง ซึ่งอยู่ห่างราว 100 เมตรกว่า ไม่เกิน 200 เมตร ความรู้เหล่านี้เกิดจากการสังเกตล้วน ๆ

รังผึ้งหลวงในวันที่ถ่ายทำใหญ่มาก หนักราว 3 – 4 กิโลกรัมหากนำไปชั่งขาย รังหนึ่งได้น้ำหวานราว 6 – 7 ขวด

เบื้องหลังงานของคนหาผึ้ง: ความเสี่ยง มดแดง หนาม และไฟ

งานของคนหาผึ้งไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น อุปสรรคที่เจอบ่อยมีหลายอย่าง

  • มดแดงและหนาม เป็นอุปสรรคสำคัญ บางรังมีมดอยู่ใต้รังก็ต้องผ่าขึ้นไปเอา เพราะเจอแล้วจะไม่เอาไม่ได้
  • อากาศร้อน ทีมงานไปถ่ายทำช่วงปลายเดือนเมษายน แดดแรง ทีมงานหมดแรง แต่คนหาผึ้งยังสู้ต่อ อายุก็ไม่เป็นอุปสรรค
  • การถูกผึ้งต่อย หนุ่ยและคนอื่น ๆ ไม่ใส่เสื้อป้องกัน เพราะถูกต่อยแล้วไม่แพ้ และสะดวกต่อการทำงาน เมื่อถูกต่อยก็ดึงเหล็กไนออก ไม่ต้องกินยา อาการบวมก็หายเอง
  • ไฟ หนุ่ยบอกว่าเป็นสิ่งที่ต้องระวังเป็นอันดับแรก ต้องคอยสังเกตว่ามีควันลุกลามตรงไหนหรือไม่ และใช้ควันให้น้อยที่สุดเพื่อให้ผึ้งไม่บาดเจ็บ

คำเตือน: แม้คนหาผึ้งจะชินกับการถูกต่อย แต่พิษของผึ้งอันตรายถึงชีวิตได้ คนทั่วไปต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก และไม่ควรลอกเลียนแบบโดยเด็ดขาด

ภูมิปัญญาของคนหาผึ้ง: ทำกระโจมเพื่อขนส่งรังผึ้ง

คนหาผึ้งที่บ้านเขาดินไม่ได้เก่งแค่การหารัง แต่ต้องเก่งการทำ “กระโจม” เพื่อสะดวกในการขนส่ง และรักษาสภาพรังให้สวยงามเพื่อขายได้ราคาดี ซึ่งเป็นภูมิปัญญาที่คนรุ่นก่อนสอนต่อกันมา

  • ใช้ไม้ทั่วไปได้ ส่วนใหญ่เป็นไม้กระถินและไม้ข่อย
  • กระโจมที่ทำเป็น 3 ขาจะบรรจุรังได้มากกว่า ราว 5 – 6 ลังต่อกระโจม
  • เมื่อหยุดพักหรือไปหาต่อ จะแขวนรังและคลุมด้วยผ้า กันผึ้งตัวอื่นมาตอมดูดน้ำหวาน และกันหมู หรือสุนัขมาแอบกินรังผึ้ง

รายได้ของคนหาผึ้ง คุ้มค่าเหนื่อยแค่ไหน

  • ผึ้งมิ้ม: ขายราว 10 ลังได้ประมาณ 600 บาท กำไรราว 100 บาท
  • ผึ้งหลวง: รังหนักราว 4 กิโลกรัม ขายส่งกิโลกรัมละประมาณ 600 บาท 2 รังในวันนั้นรวมได้ราว 2,000 กว่าบาท

อาชีพนี้ช่วยให้ความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่ดีขึ้น ป้าท้ายเล่าว่าเมื่อก่อนบ้านเป็นกระท่อมไม้ไผ่ ปัจจุบันได้อยู่ในบ้านสีชมพูซึ่งเป็นบ้านหลังแรกที่เก็บเงินสร้างได้จากการหาผึ้ง และยังบวชลูกได้ถึง 2 คน

คนหาผึ้งกับการไม่เผาป่า เคล็ดลับให้ผึ้งยังอยู่และอาชีพสืบต่อได้

ชาวบ้านบอกตรงกันว่าที่ยังมีรังผึ้งให้หาได้ตลอดนั้น การไม่เผาป่าเป็นส่วนสำคัญ ถ้าเผาป่าผึ้งจะหนีหมด ไม่สามารถหาได้ และยิ่งเผาก็ยิ่งสูญพันธุ์ รุ่นลูกรุ่นหลานก็ไม่มีอาชีพให้สืบต่อ อาชีพนี้สืบทอดต่อกันมานานแล้ว และไม่สูญพันธุ์เพราะคนที่นี่ไม่ทำลายผึ้ง

ผึ้งบุกบ้านต้องตามบังหลี คนหาผึ้งที่ช่วยย้ายนางพญา

นอกจากจังหวัดนครสวรรค์แล้ว ซีรีส์วิถีคนยังพาไปที่อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง เพื่อพบ “บังหลี” ผู้ชำนาญเรื่องผึ้ง ใครมีปัญหาผึ้งมาสร้างรังในบ้านก็ต้องไปตามบังหลีมาช่วยจัดการ

บังหลีออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืดพร้อมอุปกรณ์ เพื่อไปจัดการรังผึ้งให้คนที่ร้องขอ การตัดรังใช้เวลาเพียงครู่เดียว แต่สิ่งสำคัญคือต้องหานางพญาให้เจอแล้วย้ายไปอยู่ในกล่องเพื่อสร้างบ้านใหม่ ผึ้งที่เข้ากล่องเรียบร้อยแล้วจะถูกนำไปไว้ที่บ้านหรือในสวน เพื่อเลี้ยงและเก็บน้ำผึ้งต่อไป

สรุป: คนหาผึ้ง อาชีพที่ใช้ประสบการณ์ ความอดทน และการรักษาธรรมชาติ

จากการเดินป่าหารังผึ้งมิ้ม การดักดูผึ้งหลวงกินน้ำ การทำแผงและกระโจมขนส่งรัง ไปจนถึงงานย้ายนางพญาของบังหลีที่จังหวัดตรัง จะเห็นว่าคนหาผึ้งใช้ความรู้จากการสังเกตธรรมชาติมาเป็นอาชีพที่เลี้ยงครอบครัวได้ ทุกคนบอกว่าเป็นความเหนื่อยยากที่คุ้มค่า และการไม่เผาป่าคือส่วนสำคัญที่ทำให้ผึ้งและอาชีพนี้ยังอยู่ต่อไปได้

ติดตามชมรายการซีรีส์วิถีคน วันเสาร์ที่ 21 พฤศจิกายน 2569 เวลา 16.30 - 17.00 น. ทางไทยพีบีเอส

ละครดี ซีรีส์เด่น

ดูทั้งหมด

♫ ♫ Songs Popular ♫ ♫

ดูทั้งหมด

คลิปมาใหม่

คนดูเยอะ 👀

ดูทั้งหมด

เสน่ห์ประเทศไทย