ความสุข

กว่าสองร้อยหน้าของหนังสือปรากฎบทสนทนาของนาโนกะกับแม่แค่สามถึงสี่ครั้ง เพราะนาโนกะบอกกับคนอื่นเสมอว่าพ่อแม่กับมัวแต่บ้างาน และติดงานทุกวี่วัน ผู้เขียนคงตั้งใจเสียดสี วัฒนธรรมการทำงานหนักของคนญี่ปุ่น ที่เมื่อไปพูดมุมไหนของโลก ทุกคนพยักหน้าตรงกัน

ทุกวันในชีวิตที่ประกอบกันขึ้นมา มีแมวเป็นสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ บางวันร้องไห้ บางวันก็ไม่ร้อง พยายามปล่อยให้เป็นไปตามความรู้สึก