จันจิรา ทาใบยา

ลาแล้ว 'โรงก๊าซ' โอกาสที่ไทยจะเป็นศูนย์กลางระบบพลังงานของอาเซียน หากเร่งผลิตพลังงานหมุนเวียนและลดการใช้พลังงานฟอสซิลที่ทุนใหญ่ถือครองเต็มหน้าตัก มีเพียงนโยบายและการเมืองเท่านั้นที่จะทำให้ภาพฝันนั้นเกิดขึ้นจริง

ถ้าเศรษฐกิจในท้องถิ่นเติบโตได้จริง การ ‘กลับบ้าน’ ก็คงจะเป็นเรื่องง่าย นั่งลงแล้วสนทนาถึงความเป็นไปของเมืองสกลนคร เมืองที่มีเครื่องยนต์หลายตัว แต่ยังไม่มี ‘เกียร์’ ที่จะทำให้ทั้งหมดเดินเคลื่อนไปพร้อมกัน

ไม่ใช่การปรับตัวหรือแก้ตัว แต่มีความเป็นไปได้ในการกำจัดปลาหมอคางดำให้สิ้นซาก(?) คำถามคาใจประชาชนที่หวังให้ภูมิไม่ตก ระบบนิเวศแข็งแกร่งและความเอาจริงเอาจังของรัฐ-เอกชนก็เช่นกัน

ใส่ใจให้แมวเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์จริง ๆ ไม่ใช่เพียงแค่ “สัญลักษณ์” ของการปลดแอกทางสังคม ไม่ต่างจากเจอแมวโดยบังเอิญที่ทึกทักไปว่า เธอก้าวหน้า บ้าบิ่น คาดเดาไม่ได้ เธอร่าเริง—เธอก้าวกระโดด โดยไม่ละทิ้งการกินมังสาวิรัติของตนเองไป

เพราะธรรมชาติเป็นของฟรีเสมอในสายตามนุษย์ เมื่อคิดมูลค่าออกมาแล้วพบว่า จริง ๆแล้ว แต่ละปีธรรมชาติให้ของฟรี คิดเป็นเงินประมาณ 33 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ ขณะที่ผลผลิตมวลรวมที่มนุษย์จากทุกประเทศทั่วโลกพยายามสร้างขึ้นมานั้น มีมูลค่าเพียง 18 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ น้อยกว่าที่ธรรมชาติให้มนุษย์เสียอีก

ไม่มีปาฏิหาริย์ ไม่มีฮีโร่ในท้องเรื่อง มีแต่ความจริงที่เคลื่อนไหวในสายตาของทนาย-แอตติคัส ทำให้เรื่องมีน้ำหนักหักล้างกับโลกแบบอุดมคติที่ผ่านไปกี่ยุคสมัย อคติและความเกลียดชังก็ยังซึมลึกอยู่ในความโดดเดี่ยวของผู้คน

ทุกวันในชีวิตที่ประกอบกันขึ้นมา มีแมวเป็นสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ บางวันร้องไห้ บางวันก็ไม่ร้อง พยายามปล่อยให้เป็นไปตามความรู้สึก

หนึ่งคำที่ดูไม่มีความหมาย ถูกมองข้ามจากใครบางคน แต่กลับเป็นคำที่มีความหมายกับใครอีกคนเหลือเกิน

ไม่ง่ายเท่าไรที่จะชวนคนไม่รักแมว ไม่ชอบแมวมาอ่าน แต่พอคนที่รักแมวหรือมีประสบการณ์ร่วมเรื่องแมว ๆ เช่นเรา ก็พุ่งเข้าไปหาทันทีที่เห็นปกหนังสือวางอยู่บนชั้น แถมยังจั่วเล็ก ๆ ด้วยว่าเป็น best seller of the cat planet มีแอบกวนตามสไตล์ ของผู้เขียน (องอาจ ชัยชาญชีพ) ใช่ ๆ ๆ ๆ คนนั้นแหละ

นิยายเกาหลีเรื่องนี้ผู้เขียน (อีกยองเฮ)ได้แรงบันดาลใจจากเหตุการณ์จริงของผู้เขียนที่ฟังข่าวการตายของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เสียชีวิตอย่างกะทันหัน เธอไม่ได้รู้จักเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นการส่วนตัว แต่ความเศร้านั้นคาใจอยู่หลายวันจึงเริ่มต้นเขียนนิยายเรื่องนี้ นี่คือจุดเริ่มต้นของนิยายที่เริ่มต้นจากจุดจบ

ปกชวนหยิบด้วยสีส้มแดงสดใส แมว 2 ตัวบนปกหน้า อีก 2 ตัว บนปกหลัง และข้าวของระเกะระกะที่ดูแล้ว น่าจะเกิดจากการกระทำของพวกแมว 4 ตัวนี้นี่แหละ แก้วกาแฟหก แจกันเอียง สิ่งของอะไรสักอย่างที่ดูเหมือนจานแตก หรือกระดาษที่ยับเยิน ทั้งหมดถูกจัดวางได้ลงตัว สอดรับกับจินตนาการของผู้อ่านที่มีความรู้สึกร่วมกับแมวได้เป็นอย่างดี เป็นภาพกราฟิกที่ให้ความรู้สึก เหมือนเห็นการกระทำของแมวตัวเป็น ๆ วิ่งวนอยู่ในหัวแล้ว