จันจิรา ทาใบยา

มันคือ hate crime ที่ลุกลามและกัดกินจิตใจของผีเสื้อชมพู่จนกลายเป็นความหวาดระแวงสะสม เพียงเพราะเป็นกะเทย หรือเพียงเพราะทำงานขายบริการทางเพศ

ความรุนแรงในปัจจุบันไม่ควรถูกมองแยกขาดจากกระบวนการพูดคุย หากเป็นส่วนหนึ่งของพลวัตการต่อรองระหว่างคู่ขัดแย้ง

ประเทศที่ต้องเลือกระหว่างมีงานหรือมีลูก ความย้อนแย้งของรัฐที่ทิ้งบาดแผลไว้กับสังคมไทยในวันที่การทำแท้งถูกกฎหมาย แต่สิทธิยังพร่าเลือน

ครบรอบ 5 ปีของการรัฐประหาร การเฉลิมฉลองบนคราบเลือดของคนเมียนมาของมิน อ่อง หล่าย ฉากหลังของสงครามที่มีชีวิตเด็กและผู้หญิงเป็นตัวประกัน

วันสงกรานต์ที่ไม่ได้กลับบ้าน วันแรงงานที่ไม่ได้หยุด เพราะ "หยุดไม่ได้" ฉากชีวิตแรงงานสองเจเนอเรชั่นที่แตกต่างแต่มาบรรจบกันที่ต้องแบกรับความไม่มั่นคงในชีวิตการทำงานเกิน 12 ชั่วโมงและเงินโอทีที่เพิ่งมาถึงของอาชีพ รปภ.

ทุนนิยมไม่ได้แค่ยึดความเป็นเมือง แต่ยังกัดกินความเป็นแม่-ความเป็นผู้หญิง การใช้ชีวิตของผู้หญิงในเมืองจึงถูกกำหนดโดยโครงสร้างอำนาจชายเป็นใหญ่ที่ผนวกเข้ากับทุนนิยมสมัยใหม่

ลาแล้ว 'โรงก๊าซ' โอกาสที่ไทยจะเป็นศูนย์กลางระบบพลังงานของอาเซียน หากเร่งผลิตพลังงานหมุนเวียนและลดการใช้พลังงานฟอสซิลที่ทุนใหญ่ถือครองเต็มหน้าตัก มีเพียงนโยบายและการเมืองเท่านั้นที่จะทำให้ภาพฝันนั้นเกิดขึ้นจริง

ถ้าเศรษฐกิจในท้องถิ่นเติบโตได้จริง การ ‘กลับบ้าน’ ก็คงจะเป็นเรื่องง่าย นั่งลงแล้วสนทนาถึงความเป็นไปของเมืองสกลนคร เมืองที่มีเครื่องยนต์หลายตัว แต่ยังไม่มี ‘เกียร์’ ที่จะทำให้ทั้งหมดเดินเคลื่อนไปพร้อมกัน

ไม่ใช่การปรับตัวหรือแก้ตัว แต่มีความเป็นไปได้ในการกำจัดปลาหมอคางดำให้สิ้นซาก(?) คำถามคาใจประชาชนที่หวังให้ภูมิไม่ตก ระบบนิเวศแข็งแกร่งและความเอาจริงเอาจังของรัฐ-เอกชนก็เช่นกัน

ใส่ใจให้แมวเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์จริง ๆ ไม่ใช่เพียงแค่ “สัญลักษณ์” ของการปลดแอกทางสังคม ไม่ต่างจากเจอแมวโดยบังเอิญที่ทึกทักไปว่า เธอก้าวหน้า บ้าบิ่น คาดเดาไม่ได้ เธอร่าเริง—เธอก้าวกระโดด โดยไม่ละทิ้งการกินมังสาวิรัติของตนเองไป

เพราะธรรมชาติเป็นของฟรีเสมอในสายตามนุษย์ เมื่อคิดมูลค่าออกมาแล้วพบว่า จริง ๆแล้ว แต่ละปีธรรมชาติให้ของฟรี คิดเป็นเงินประมาณ 33 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ ขณะที่ผลผลิตมวลรวมที่มนุษย์จากทุกประเทศทั่วโลกพยายามสร้างขึ้นมานั้น มีมูลค่าเพียง 18 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ น้อยกว่าที่ธรรมชาติให้มนุษย์เสียอีก

ไม่มีปาฏิหาริย์ ไม่มีฮีโร่ในท้องเรื่อง มีแต่ความจริงที่เคลื่อนไหวในสายตาของทนาย-แอตติคัส ทำให้เรื่องมีน้ำหนักหักล้างกับโลกแบบอุดมคติที่ผ่านไปกี่ยุคสมัย อคติและความเกลียดชังก็ยังซึมลึกอยู่ในความโดดเดี่ยวของผู้คน