ประพันธ์ สุนทรฐิติ

บางคนตื่นนอนขึ้นมาอย่างไร้จุดหมาย ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างไร้เรื่องราวใดในหัวสมอง บางคนขะมักเขม้นเร่งรีบที่จะออกไปแสวงหาบางสิ่ง ใช้แรงงานบ้าง เริ่มต้นออกตามหาแรงบันดาลใจบ้าง แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เราทุกคน ล้วนแล้วแต่มียามเช้าเป็นของตัวเอง นอกไปเสียจากบางคน ที่นอนปล่อยทิ้งยามเช้าของตัวเอง อย่างไร้ค่า บนผืนผ้าปูที่นอนยับ ๆ ที่ไร้ความเรียบมาตั้งแต่เมื่อคืน

ฝูงนกบินวนอยู่เหนือผิวแม่น้ำเจ้าพระยา เราจ้องมองมันอยู่นานสองนาน ท่ามกลางรสชาติของกาแฟที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไป เราเห็นนกบางตัวพยายามโฉบร่างของมัน ขยับปีกตีกายเริงร่าอยู่เหนือผิวน้ำ สักพักก็ทะลึ่งร่าง พุ่งโจนทะยานขึ้นไปบินวนอยู่บนท้องฟ้า จะว่าไปแล้ว นกทุกตัวก็แลเหมือนว่ามันจะมีลักษณะรูปร่างที่คล้าย ๆ กัน คือมีปีก บินได้ เห็นจะว่าต่างกันอยู่บ้าง ก็ตรงที่ขนาดตัว ซึ่งมีขนาดที่เล็กบ้าง ใหญ่บ้าง อีกอย่างเห็นจะเป็นความว่องไว แต่อย่างว่า นกก็คือนก แม้จะบินได้อย่างอิสระเสรี แต่ทว่ากลับกัน ในท่ามกลางความอิสระเสรีนั้น นกก็ยังคงต้องระวังภัย จากนกที่ตัวใหญ่กว่ามันอยู่ดี