สะอาด

เขียนความหวังด้วยมือประชาชน ในประเทศที่ยังเปลี่ยนแปลงการปกครองไม่เสร็จสิ้น 10 ธันวาคมของทุกปีอาจเป็นประวัติศาสตร์ที่ยังไม่มีตอนอวสาน

ชายผู้ออกเดินทางตามเสียงของตัวเอง ของ สะอาด กลับซ้อนภาพของใครบางคน บ้างก็สนิท บ้างก็ห่างเหิน แต่ล้วนเป็นคนที่พบเจอในชีวิตประจำวัน และหลายครั้งคราบน้ำหมึกในช่องสี่เหลี่ยมบนกระดาษของเขา ก็มีภาพของคนอ่านบนแอ่งน้ำสะท้อนอยู่

ชีวิตไม่ได้ต่างอะไรจากฟองสบู่ เพียงลมผัดก็พร้อมแตกสลาย ชีวิตช่างเปราะบาง ไม่ได้แข็งแรงอย่างที่เราคิด แต่เพราะความเปราะบางนั้นแหละ ที่ทำให้เราได้เห็นความรัก ที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำของชีวิต