นักวิจัยไทยเจ๋ง! ค้นพบ “จระเข้ทะเลโบราณชนิดใหม่” จากคาบสมุทรไทย ที่ จ.นครศรีฯ

อีกหนึ่งการค้นพบที่น่าสนใจ! Indosinosuchus peninsularensis จระเข้โบราณปากยาวในกลุ่ม Teleosauridae จากภาคใต้ของประเทศไทย ซึ่งค้นพบโดย อาจารย์และนิสิตจาก สาขาบรรพชีวินวิทยา หลักสูตรนานาชาติ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยจะมีความพิเศษอย่างไรตามมาอ่านกันได้เลย

หากพูดถึง “ฟอสซิล” หลายคนอาจนึกถึงกระดูกที่ถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ หรือเรื่องราวของสิ่งมีชีวิตที่สูญพันธุ์ไปแล้วนับล้านปี แต่สำหรับนักบรรพชีวินวิทยา ฟอสซิลทุกชิ้นคือหลักฐานที่ยังคงมีคำถามรอให้ค้นหา และบางครั้ง คำตอบจากกระดูกเพียงไม่กี่ชิ้นก็สามารถเปลี่ยนภาพความเข้าใจของเราเกี่ยวกับชีวิตในอดีตได้อย่างมีนัยสำคัญ

อาจารย์และนิสิตจาก หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาบรรพชีวินวิทยา หลักสูตรนานาชาติ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม นำสองผลงานวิจัยด้านสัตว์มีกระดูกสันหลังดึกดำบรรพ์ที่ได้รับการศึกษาและเผยแพร่ในระดับนานาชาติ ได้แก่ ไดโนเสาร์ชนิดใหม่ Uragasaurus kalasinensis และจระเข้โบราณปากยาวชนิดใหม่ Indosinosuchus peninsularensis โดยสองการค้นพบนี้ไม่ได้มีความสำคัญเพียงเพราะเป็น “สัตว์ชนิดใหม่” เท่านั้น แต่ช่วยเติมเต็มช่องว่างของข้อมูลเกี่ยวกับความหลากหลาย การกระจายตัว และวิวัฒนาการของสัตว์มีกระดูกสันหลังในดินแดนที่ปัจจุบันคือประเทศไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

Uragasaurus kalasinensis: เมื่อไดโนเสาร์จากกาฬสินธุ์ช่วยเล่าเรื่องโลกในอดีต

Uragasaurus kalasinensis เป็นหนึ่งในหลักฐานสำคัญที่สะท้อนความหลากหลายของไดโนเสาร์ในประเทศไทย การศึกษาตัวอย่างไม่ได้หยุดอยู่เพียงการระบุว่าเป็นกระดูกของไดโนเสาร์ชนิดใด แต่ต้องผ่านกระบวนการเปรียบเทียบรายละเอียดทางกายวิภาคกับตัวอย่างจากพื้นที่อื่น วิเคราะห์ลักษณะที่เหมือนและแตกต่าง และพิจารณาความสัมพันธ์ทางวิวัฒนาการอย่างเป็นระบบ

สิ่งที่น่าสนใจคือ การค้นพบสัตว์ชนิดใหม่ไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่นักวิจัยพบกระดูกในภาคสนามเพียงครั้งเดียว แต่เป็นกระบวนการที่อาจใช้เวลาหลายปี ตั้งแต่การสำรวจ การเก็บตัวอย่าง การเตรียมฟอสซิล การวัดและเปรียบเทียบโครงสร้าง ไปจนถึงการตรวจสอบข้อมูลกับงานวิจัยจากทั่วโลก ก่อนจะผ่านกระบวนการประเมินโดยผู้ทรงคุณวุฒิและได้รับการยอมรับในวารสารวิชาการ

ในความหมายนี้ Uragasaurus kalasinensis จึงไม่ได้เป็นเพียง “ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของประเทศไทย” แต่เป็นตัวอย่างที่จับต้องได้ว่า การสำรวจทรัพยากรธรรมชาติในท้องถิ่นสามารถพัฒนาไปสู่องค์ความรู้ระดับสากลได้จริง

Indosinosuchus peninsularensis: เปิดพื้นที่ใหม่ของจระเข้โบราณในคาบสมุทรไทย

โดยอีกหนึ่งการค้นพบที่น่าสนใจคือ Indosinosuchus peninsularensis จระเข้โบราณปากยาวในกลุ่ม Teleosauridae จากที่ จ.นครศรีธรรมราช ภาคใต้ของประเทศไทย จระเข้กลุ่มนี้มีรูปร่างแตกต่างจากจระเข้ที่เราคุ้นเคยในปัจจุบัน โดยมีจะงอยปากยาวและเรียว ฟันจำนวนมาก และโครงสร้างกะโหลกที่สะท้อนการดำรงชีวิตและการหาอาหารในระบบนิเวศทางน้ำ การศึกษาตัวอย่างจากคาบสมุทรไทยจึงมีความสำคัญ เพราะช่วยเพิ่มข้อมูลจากพื้นที่ซึ่งหลักฐานสัตว์มีกระดูกสันหลังดึกดำบรรพ์ยังมีรายงานไม่มากเมื่อเทียบกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

การค้นพบนี้เปิดคำถามใหม่ที่น่าสนใจว่า ในอดีตสัตว์กลุ่ม Teleosauridae กระจายตัวเข้ามาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่างไร พวกมันอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบใด และพื้นที่ซึ่งปัจจุบันเป็นประเทศไทยมีบทบาทอย่างไรต่อเส้นทางวิวัฒนาการของสัตว์กลุ่มนี้ คำถามเหล่านี้ยังไม่มีคำตอบทั้งหมด และนั่นคือเสน่ห์ของงานบรรพชีวินวิทยา เพราะการค้นพบหนึ่งครั้งไม่ได้ปิดเรื่องราว แต่กลับสร้างคำถามใหม่ที่ท้าทายยิ่งกว่าเดิม

ทั้งนี้ คณะนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ร่วมกับนักวิจัยจากต่างประเทศ รายงานการค้นพบ จระเข้ทะเลโบราณ (Teleosauridae) ชนิดใหม่ จากชั้นหินยุคจูแรสซิกบนคาบสมุทรไทย ซึ่งนับเป็น จระเข้ดึกดำบรรพ์ชนิดแรกที่ได้รับการค้นพบและตั้งชื่อทางวิทยาศาสตร์อย่างเป็นทางการจากคาบสมุทรไทย–มาเลย์ (Thai–Malay Peninsula) ผลงานดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์ในบทความเรื่อง A new teleosaurid (Crocodylomorpha, Thalattosuchia) from the Sibumasu Terrane of Southeast Asia and a taxonomic reassessment of Indosinosuchus

การค้นพบครั้งนี้มีความสำคัญมากกว่าการเพิ่มชนิดพันธุ์ใหม่ให้กับประเทศไทย แต่ยังช่วยเติมเต็มช่องว่างสำคัญของประวัติวิวัฒนาการและการกระจายตัวของกลุ่ม Teleosauridae ซึ่งเป็นจระเข้ทะเลยุคจูแรสซิกที่เคยแพร่กระจายตามแนวชายฝั่งมหาสมุทรเททิสโบราณ (Tethys Ocean) ตั้งแต่ยุโรป แอฟริกา ตะวันออกกลาง ไปจนถึงเอเชีย การพบชนิดใหม่บน Sibumasu Terrane ซึ่งเป็นแผ่นเปลือกโลกโบราณที่ประกอบเป็นพื้นที่คาบสมุทรไทยในปัจจุบัน แสดงให้เห็นว่าพื้นที่แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางการกระจายตัวของสัตว์นักล่าทะเลขนาดใหญ่เมื่อกว่า 165 ล้านปีก่อน และช่วยเชื่อมโยงข้อมูลฟอสซิลของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เข้ากับภูมิภาคอื่นของโลกได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

นอกจากการค้นพบชนิดใหม่แล้ว งานวิจัยยังได้ทบทวนอนุกรมวิธานของสกุล Indosinosuchus ซึ่งเคยมีการรายงานจากจังหวัดกาฬสินธุ์ว่าประกอบด้วย 2 ชนิด ได้แก่ Indosinosuchus potamosiamensis และ Indosinosuchus kalasinensis จากการศึกษาเปรียบเทียบตัวอย่างใหม่ร่วมกับการวิเคราะห์ลักษณะทางกายวิภาคอย่างละเอียด คณะผู้วิจัยพบว่าลักษณะที่เคยใช้แยก I. kalasinensis ออกจากชนิดอื่นยังไม่มีความแตกต่างเพียงพอ จึงเสนอให้ยกเลิกชื่อชนิดดังกล่าว อย่างไรก็ตาม ความหลากหลายของสกุล Indosinosuchus ในประเทศไทย ไม่ได้ลดลง เนื่องจากการค้นพบครั้งใหม่นี้ได้นำไปสู่การตั้งชื่อชนิดใหม่ Indosinosuchus penninsularensis จากคาบสมุทรไทยเข้ามาแทน ส่งผลให้ปัจจุบันประเทศไทยยังคงมี Indosinosuchus จำนวน 2 ชนิด เช่นเดิม แต่มีความเข้าใจทางอนุกรมวิธานที่ถูกต้องและแม่นยำมากยิ่งขึ้น

ผลการศึกษาครั้งนี้ยังสะท้อนให้เห็นว่ากลุ่ม Teleosauridae ในเอเชียมีประวัติวิวัฒนาการที่ซับซ้อนกว่าที่เคยเข้าใจ และอาจมีการกระจายตัวผ่านระบบชายฝั่ง ทะเล และแหล่งน้ำจืดในช่วงที่ภูมิประเทศและระดับน้ำทะเลของโลกมีการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องในยุคจูแรสซิก ทำให้ประเทศไทยกลายเป็นพื้นที่สำคัญในการศึกษาชีวภูมิศาสตร์ (paleobiogeography) ของจระเข้ทะเลโบราณในระดับนานาชาติ

การค้นพบครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยง่าย ซากฟอสซิลส่วนใหญ่แตกหัก กระจัดกระจาย และมักพบเพียงเศษกะโหลก ฟัน กระดูก หรือแผ่นเกราะ การจำแนกชนิดจึงต้องอาศัยการเปรียบเทียบกับตัวอย่างอ้างอิงจากพิพิธภัณฑ์หลายแห่งทั่วโลก ประกอบกับการวิเคราะห์สายวิวัฒนาการและการตรวจสอบลักษณะทางกายวิภาคอย่างละเอียด งานวิจัยลักษณะนี้ใช้เวลาหลายปีในการรวบรวมข้อมูลภาคสนามและตรวจสอบความถูกต้องของข้อสรุปก่อนเผยแพร่

คณะวิจัยระบุว่า การค้นพบครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการศึกษาวิวัฒนาการของจระเข้ทะเลโบราณในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป้าหมายในอนาคตคือการค้นหาตัวอย่างที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น โดยเฉพาะกะโหลกและโครงกระดูกที่สามารถใช้ศึกษาชีวกลศาสตร์ การทำงานของระบบการกัด และนิเวศวิทยาของสัตว์กลุ่มนี้ด้วยเทคโนโลยีเอกซเรย์คอมพิวเตอร์และแบบจำลองทางวิศวกรรม รวมถึงการสร้างแบบจำลองเส้นทางการกระจายตัวของ Teleosauridae เพื่ออธิบายว่าการเปลี่ยนแปลงของมหาสมุทรและแผ่นเปลือกโลกในยุคจูแรสซิกมีบทบาทต่อวิวัฒนาการของจระเข้ทะเลโบราณอย่างไร  

การค้นพบครั้งนี้ไม่เพียงเพิ่มองค์ความรู้ด้านบรรพชีวินวิทยาของประเทศไทย แต่ยังตอกย้ำบทบาทของประเทศไทยในฐานะแหล่งข้อมูลสำคัญของโลกสำหรับการศึกษาวิวัฒนาการ การกระจายตัว และความหลากหลายของจระเข้ทะเลยุคจูแรสซิก ซึ่งยังคงมีคำถามสำคัญอีกมากรอการค้นพบในอนาคต

สิ่งสำคัญกว่าการพบ “ชนิดใหม่” คือการสร้างคนที่ค้นพบสิ่งใหม่ได้

เบื้องหลังผลงานทั้งสองเรื่องมีอีกประเด็นหนึ่งที่คณะวิทยาศาสตร์ต้องการสื่อสารให้สังคมเห็นชัดขึ้น นั่นคือ บทบาทของนิสิตในกระบวนการสร้างองค์ความรู้ การทำงานด้านบรรพชีวินวิทยาในปัจจุบันไม่ได้หมายถึงการเรียนรู้จากตำราเพียงอย่างเดียว นิสิตสามารถมีส่วนร่วมตั้งแต่การออกภาคสนาม สำรวจแหล่งฟอสซิล เตรียมตัวอย่าง วิเคราะห์กายวิภาค ใช้เทคโนโลยีเอกซเรย์คอมพิวเตอร์และแบบจำลองสามมิติ วิเคราะห์ความสัมพันธ์ทางวิวัฒนาการ เขียนบทความ และทำงานร่วมกับนักวิจัยจากสถาบันต่าง ๆ

ต้องการสร้างนักวิจัยที่สามารถตั้งคำถามใหม่ วิเคราะห์หลักฐานอย่างมีเหตุผล และสร้างองค์ความรู้ที่ได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ ความเป็น “หลักสูตรนานาชาติ” จึงไม่ได้หมายถึงเพียงการเรียนการสอนด้วยภาษาอังกฤษ แต่หมายถึงการทำงานภายใต้มาตรฐานทางวิชาการสากล การเชื่อมโยงกับนักวิจัยและสถาบันต่างประเทศ การเข้าถึงวิธีการและเทคโนโลยีสมัยใหม่ และการเปิดโอกาสการเติบโตจากผู้เรียนไปสู่การเป็นส่วนหนึ่งของประชาคมวิจัยโลก

จากพื้นที่การเรียน สู่ระบบนิเวศของการค้นพบ

การพัฒนางานบรรพชีวินวิทยาไม่ได้ถูกมองเป็นงานของนักวิจัยกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเท่านั้น แต่เป็นตัวอย่างของการสร้าง “ระบบนิเวศการวิจัย” ที่เชื่อมโยงคน ตัวอย่าง เครื่องมือ เทคโนโลยี เครือข่าย และการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาเข้าด้วยกัน

- จากแหล่งฟอสซิลในพื้นที่หนึ่ง อาจนำไปสู่การทำวิทยานิพนธ์
- จากตัวอย่างหนึ่งชิ้น อาจนำไปสู่บทความวิจัย
- จากบทความหนึ่งเรื่อง อาจนำไปสู่ความร่วมมือระหว่างประเทศ
- จากนิสิตหนึ่งคน อาจเติบโตเป็นนักวิจัยที่สร้างการค้นพบครั้งต่อไป

สิ่งเหล่านี้ทำให้การค้นพบ Uragasaurus kalasinensis และ Indosinosuchus peninsularensis มีความหมายมากกว่าการเพิ่มชื่อสัตว์ใหม่สองชื่อเข้าไปในฐานข้อมูลวิทยาศาสตร์ สิ่งที่สองผลงานนี้กำลังบอกเราคือ ประเทศไทยยังมีเรื่องราวอีกมากที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นหิน และยังมีพื้นที่อีกมากสำหรับคนรุ่นใหม่ที่จะเข้ามาตั้งคำถามบรรพชีวินวิทยาจึงไม่ได้เป็นเพียงศาสตร์ที่มองย้อนกลับไปในอดีต แต่เป็นศาสตร์ที่ใช้ “อดีต” เพื่อสร้างนักวิทยาศาสตร์แห่งอนาคต และบางที การค้นพบครั้งสำคัญต่อไป อาจเริ่มต้นจากคำถามเล็ก ๆ ของนิสิตคนหนึ่งในวันนี้

📌อ่าน : ที่แรก! อ.คมศร ไขความเป็นมา “อุรคาซอรัส กาฬสินธุ์เอนซิส” ไดโนเสาร์ลำดับที่ 15 ของไทย

อัปเดตข้อมูลแวดวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี รู้ทันโลกไอที และโซเชียลฯ ในรูปแบบ Audio จาก AI เสียงผู้ประกาศของไทยพีบีเอส ได้ที่ Thai PBS

ที่มาข้อมูล: สาขาบรรพชีวินวิทยา หลักสูตรนานาชาติ คณะวิทยาศาสตร์ ม.มหาสารคาม

“รอบรู้ ดูกระแส ก้าวทันโลก” ไปกับ Thai PBS Sci & Tech