สหภาพแรงงาน

ชีวิตบนเส้นทางความฝันสู่ความจริง เมื่อชุดเพชรแวววาวที่สวมใส่ล้อกับแสงไฟจากเวทีเพื่อให้ตัวนักแสดงเปล่งประกายท่ามกลางผู้ชมที่คอยเฝ้ามองข้างล่างเวทีนั้นกลับหนักอึ้งและถ่วงรั้ง เมื่อความสามารถการลำไม่ใช่แค่สิ่งเดียวที่การันตีถึงชีวิตที่มั่นคง

เชื่อว่าปัญหาแรงงานมีให้พูดถึงได้ทุกวัน ไม่ใช่เฉพาะในวันแรงงาน การกดขี่ขูดรีจากนายจ้าง-นายทุนเกิดขึ้นอยู่ตลอดไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม หลายคนทำงานเกินเวลาโดยไม่ได้รับโอทีจนเป็นเรื่องปกติ และที่ทำงานนหลายแห่งความเป็นไปได้ในการรวมตัวต่อรองเท่ากับศูนย์

ท่ามกลางความนิยมของร้านกาแฟที่มีแต่จะเพิ่มขึ้นนี้ มีสิ่งปรกติที่ไม่ปรกติซ่อนตัวอยู่หลังกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น De/code ยกหูโทรศัพท์กดหา ดอย (นามสมมติ) ตัวแทนจากสหภาพแรงงานบาริสต้า เชียงใหม่ เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับปัญหาภายในแวดวงแรงงานสายดริป

De/code ชวน “สหภาพคนทำงาน” มาร่วมชำแหละปัญหาของสหภาพแรงงานในไทย

เมื่อโลกการทำงานที่ ไม่มีงานไหนที่ใช้แต่แรง ไม่มีงานไหนที่ใช้แต่สมอง เราทุกคนคือแรงงาน แต่นั่นไม่ง่ายเลยกับการรวมแรงงานในวันนี้ เมื่อทั้งมายาคติ  วิถีชีวิต และวัฒนธรรม ภายใต้คำว่า “การทำงานในโลกทุนนิยม” ยังคงเกาะแน่น และรัดรึงเราให้ห่างจากการมองเห็น “พลัง” ของการรวมตัวในฐานะแรงงาน ผู้ซึ่งคือ “คนสำคัญ” และเป็นฐานความสำเร็จของนายทุนขนาดใหญ่

การเดินทางทวงถามความคืบหน้ากับรัฐบาล ของอดีตลูกจ้างบริษัทบริลเลียนท์ฯ หลังจากถูกเลิกจ้างมา 1 ปี

โลกใบเก่า vs ทุนนิยมใหม่ ที่สภาวะยกเว้นปลดปล่อยการขูดรีดให้เสรี สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้คือ การต่อสู้และต่อต้านของแรงงานทาสกลุ่มใหม่ทั่วโลก

ทุกสิ่งของแรงงานได้มาจากการต่อสู้ไม่ใช่การร้องขอ ต้องลงมือทำไม่มีอะไรร่วงหล่นลงมาจากฟ้า

ถึงเวลาแล้วที่รัฐธรรมนูญต้องรับรองสิทธิ ให้คนทำงานในรั้วมหาวิทยาลัยสามารถจัดตั้งสหภาพแรงงานได้