กัลยาวีร์ แววคล้ายหงษ์

การทำงานช่วยเหลือครอบครัวไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป แต่อะไรคือเส้นแบ่งว่า นี่คือรูปแบบการเป็นแรงงานเด็ก (Forced Child Labor) ที่ทำให้เด็กต้องเผชิญความเสี่ยงต่อชีวิต/จิตใจ และการเติบโต

จะขจัดความเหลื่อมล้ำให้ราบคาบในสมัยเดียวนั้น หรือเพียงแต่ชั่วอึดใจ หรือข้ามคืน เพราะมันดูจะโรแมนติกไปเสียหน่อย วันนี้จึงคุยกันถึง “ความจริงตรงหน้า” ว่าอะไร กทม.ทำได้บ้าง เพื่อ Level up คุณภาพชีวิตคนพิการ

วงเสวนา “การเริ่มต้นบทสนทนาเรื่อง CARE INCOME คุณค่าและค่าตอบแทนงานของแม่และคนทำงานดูแล” ซึ่งมีการพูดถึงและอยากให้สังคมมีการผลักดันให้ “คนทำงานดูแล” มีค่าตอบแทน มีรัฐสวัสดิการ เพราะนี่ก็ถือ “เป็นการงาน” เช่นกัน ซึ่งที่ผ่านมาในปีประเทศไทยเคยลงนามในปฏิญญาและแผนปฏิบัติเพื่อความก้าวหน้าของสตรีเมื่อปี 2538 ซึ่งระบุว่า ต้องคิดมูลค่าเศรษฐกิจของงานดูแลบ้านที่ผู้หญิงทำด้วย แต่จนถึงทุกวันนี้ ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

De/code ชวนสำรวจ และอัพเดทการขนส่งสาธารณะเมืองกรุงว่ามีไว้ให้ทุกๆ คนได้ใช้มากแค่ไหน ตั้งแต่รถเมล์ รถไฟฟ้า แท็กซี่ และทางเท้า

กลางดึกเดือน มิ.ย.65 ระหว่างนอนเจ็บท้องคลอดลูกที่โรงพยาบาลคนเดียวนานเกือบ 10 ชั่วโมง ความคิดหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวซ้ำๆ และย้ำว่าเออมันจริงๆ นะ คือ “ดีนะที่ลูกเป็นผู้ชาย จะได้ไม่ต้องมาโคตรเจ็บตอนจะคลอดเหมือนเรา” ไม่รู้หรอกว่าความคิดนี้บอกว่าเราเป็นคนยังไง ใช่คนที่โปรความเป็นชายหรือเปล่า เพราะรู้ว่าเป็นผู้ชายแล้วจะได้อะไรบ้าง ไม่ต้องเจออะไรบ้าง หรือจริงๆ แล้วมองเห็นว่าระหว่าง 2 เพศนี้มันมีบางอย่างที่เหลื่อมล้ำ ถูกทำให้ไม่เข้าใจ ถูกด้อยค่า ลดคุณค่ากันอย่างไร

ไรเดอร์แกร็บ ชุมนุมเรียกร้องบริษัทที่ตึกธนภูมิยกเลิกระบบ “จองรอบ” และ “แบชคู่” หรืองานคู่ ขณะที่การเรียกร้องปัญหาเดิมอย่าง “ค่ารอบ” และการดูแลสวัสดิภาพทางถนนยังคงไม่มีความคืบหน้ามากนัก

#ล้างหนี้กยศ เปิดพื้นที่ถกเถียงถึงสิทธิทางการศึกษา และมุมมองต่อการเข้าถึงการศึกษาของประชาชนได้หลากหลายอีกครั้ง แต่ในมุมมองครั้งนี้แตกต่างออกไป ไม่ใช่การพูดถึงคุณภาพการศึกษา ไม่ใช่การพูดถึงการปฏิรูปการศึกษา แต่กลับไปยังประเด็นพื้นฐานว่า แล้วการศึกษา คือ หน้าที่และสิทธิที่ใครควรจะต้องรับผิดชอบ ระหว่างรัฐหรือเรา

เป้แบกฝัน รองเท้าพื้นหนา เขาบอกฉันว่า “จงตั้งใจเดิน” ชวนอ่านนิทานความจรืงของเมืองฝุ่น เมืองที่ทุกคนมีรองเท้าหนา และเป้ใบใหญ่ พวกเขาต้องตั้งใจเดิน เพื่อวันนึงจะได้ขึ้นไปอยู่บนดวงดาว

เครือข่ายจะนะรักษ์ถิ่นประกาศ “สู้ไม่ถอย” เตรียมกดดันรัฐบาลอีกระลอก หลัง ครม.มีมติให้เดินหน้า “อุตสาหกรรมจะนะ” ระหว่างทำ SEA ตั้งข้อสังเกต “รัฐอาจไม่อยากทำ SEA” ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จึงล่าช้ามากว่า 6 เดือน

ค่าเฉลี่ยความพยายามเข้าถึงความสะอาดของ “คนไร้บ้าน” เป็นสถิติที่ไม่ใช่เพียงแค่การบอกให้เห็นถึงความพยายามของพวกเขาบนเงื่อนไขที่กรุงเทพฯ หาห้องน้ำสาธารณะ รวมถึงพื้นที่ซักล้างได้ยากเท่านั้น แต่มันยังบอกว่า พวกเขาเหมือนเราทุกๆ คนที่ต้องการเข้าถึง “ความสะอาด” และมีชีวิตอยู่บนพื้นฐานของสุขอนามัยที่ดี

ทำให้กิจกรรม “อะโบ๊ยหมะ ครั้งที่ 7 ตอน เลจะนะบุกกรุง!!” ไม่ได้มีความหมายแค่การมาโชว์ให้คนกรุงฯ เห็นศักยภาพของทรัพยากรเท่านั้น แต่ยังเป็น “ทวงคืน” และเตือนความจำกันว่า “การปกป้องแผ่นดินถิ่นเกิดและทะเลจะนะอันสมบูรณ์ไม่ใช่อาชญากรรม”

De/code ชวนอ่านที่มาที่ไปของว่าทำไมเครือข่ายประชาชนต้องเดินหน้า และยืนยันว่าพ.ร.บ.ควบคุมการรวมกลุ่ม ไม่เป็นธรรม และไม่ชอบธรรม รวมถึงจะเป็นการละเมิดสิทธิของประชาชนในการร่วมกลุ่ม และชุมนุมด้วย