ระบบขนส่งสาธารณะ

รถเมล์เคลื่อนตัวผ่านเวลา 04.00 น. ได้ไม่นาน ก็หยุดจอดที่ป้ายตลาดบางขัน ประตูรถเปิดออกรับผู้หญิง คนหนึ่ง ที่ยืนรออยู่ใต้แสงไฟสลัว ๆ ที่ริมถนน พร้อมกับถุงพลาสติกพะรุงพะรังเอามากองไว้บนพื้นรถเมล์ เธอคือพี่ปัน อายุ 49 ปีแม่ค้าขายไก่ทอดแบบรถเข็นบริเวณหน้าอาคารชินวัตรทาวเวอร์ย่านจตุจักร ด้วยความโชคดีที่เราได้นั่งข้างกัน จึงพลางสนทนาแก้เหงาบนรถเมล์ที่ดูพลุกพล่าน

ความโหยหาประวัติศาสตร์และความทรงจำอันสวยงามเกี่ยวกับหัวลำโพงของคนชั้นกลางกรุงเทพ มีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้รัฐต้องกลับมาทบทวนนโยบายอีกครั้ง

พูดคุยกับคนรุ่นใหม่ที่ต่างเกิดและเติบโตคนละในเมืองที่ต่างกันออกไป แต่พูดถึงความเหลื่อมล้ำที่พวกเขาจับต้องได้ นิยามเป็น

ทำไมการพัฒนาระบบขนส่งสาธารณะในไทยจึงไม่สำเร็จเสียที ไม่มีใครตอบได้ว่าเพราะอะไรกันแน่รถขนส่งสาธารณะในเมืองรองจึงลดหายตายจากกันไปวันแล้ววันเล่า ไม่มีใครถามอย่างจริงจังว่า จะทำอย่างไรประเทศไทย (ที่ไม่ใช่ประเทศกรุงเทพ) จึงมีระบบขนส่งสาธารณะได้อย่างประเทศอื่นบ้าง