ละครเวที

เราต่างเปราะบาง แหลกสลายในโลกทุนนิยมที่เรียกร้อง ต้องการบางขณะก็พรากบางสิ่งไปจากเรา เมื่อการเผชิญหน้ากับความสัมพันธ์ที่แตกร้าว และความโดดเดี่ยวจากภายในกลายเป็นความเงียบงัน "ว่างเปล่า" อาจเพราะเมืองทำให้รู้สึกไม่ belong?

คำโปรยจากละครเวที 'ฝนเดือนพฤศจิกา' ที่ตรึงชิ้นส่วนของจิตวิญญาณที่หลงทางของเราให้ฉุกคิด ความทรงจำของการก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ตอนต้นได้โลดแล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง ความรู้สึกของเราคงไม่ต่างอะไรกับ แบงค์ มายด์ และแนนตัวละครทั้ง 3 ที่พบทางตันของชีวิตในช่วงที่กำลังจะเรียนจบ และจะก้าวเข้าสู่วัยทำงาน จึงหลีกหนีโลกความเป็นจริงมาหลบฝนใน 'โรงเรียนสตรีจุลนาค' โรงเรียนร้างย่านนางเลิ้ง หรือที่ทำงานของไอซ์ในฐานะคนเฝ้าโรงเรียน

บทละครชวนเศร้า ไม่ใช่เพราะว่า มนต์รักทรานซิสเตอร์เป็นวรรณกรรมที่งดงามหรือสูงส่ง แต่เพียงแค่ว่าความเหลื่อมล้ำ ความเศร้าที่เกิดขึ้น ที่เราเห็นในละครเวที ในบทประพันธ์ มันแทบเหมือนกับสิ่งที่เกิดเมื่อวานนี้ ความเหลื่อมล้ำที่เกาะกินในสังคมไทยมันแทบไม่เปลี่ยนแปลงเลย บางช่วงจังหวะของบทละครพาผมเสียน้ำตาเมื่อผมเทียบกับปรากฏการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้นในสังคมไทยในช่วงเวลาที่ผ่านมา