โควิด19

ปัญหาที่ทำให้เรารู้สึกว่าความเหงาหรือความโดดเดี่ยว ที่มาจากความรู้สึกแปลกแยก จะมีคนกลุ่มใหญ่ในสังคมที่แบกรับ แบกรับความเหงา ความแปลกแยก มากกว่าคนที่มีอำนาจทางเศรษฐกิจหรืออำนาจทางการเมือง อันนี้จะไม่ใช่ความเหงาหรือแปลกแยกในสภาวะปกติ เป็นสิ่งที่แก้ไขได้ มันสามารถเชื่อมโยงได้กับความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ

ถ้าไม่ยากจน คุณก็จะไม่มีวันเข้าใจวลีที่ว่า ‘ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม’  ก็ดูชีวิตที่ผ่านมามันก็ไม่เคยจะมีอะไรหรูหรา  ทำมาหาได้แค่พอเอาตัวรอดอยู่ได้จำกัดจำเขี่ยไปวัน ๆ  บ้านก็ซอมซ่อ  คับแคบ  แออัด  รถราก็ไม่มี  ไปไหนทีครึ่งค่อนวัน  แถมยังไม่รู้จะไปไหน  ห้างใหญ่ ๆ ทุกอย่างก็ล้วนราคาแพง

ประเทศที่ระบบสวัสดิการพื้นฐานดีกว่า ก็ย่อมสามารถเก็บรักษาชีวิตของประชาชนได้ดีกว่าประเทศที่ระบบสวัสดิการพื้นฐานไม่ดี ซึ่งนอกจากตัวเงินที่ลงไปแล้วสิ่งสำคัญคือระบบการคิดเกี่ยวกับเรื่องการกระจายสวัสดิการก็เป็นสิ่งสำคัญ

คนอายุน้อย ๆ รอบ ๆ ตัวที่รู้จักก็พากันเริ่มดิ่งร่วงกันเป็นตับ...มันเกิดอะไรขึ้น?  

ตอนส่งข้อความมาบอกยกเลิกกรมธรรม์ ส่งให้ทุกคนทั่วประเทศภายในแค่ครึ่งชั่วโมง แต่พอจะส่ง SMS เพื่อบอกเวลาจ่ายเงินให้เรา โอ้โห..ยากเย็นเหลือเกิน

วิกฤตการณ์สัตว์ไร้บ้านทั้งในอดีตและปัจจุบัน และร่วมไขรหัสวิธีการแก้ไขปัญหานี้ในระยะยาว ภายใต้ความร่วมมือจากทุกฝ่าย

ถ้าไม่ไหวแล้วจริง ๆ ป้ากลับบ้านนอกนะ จะทำเรื่องกลับบ้านนอก ถ้าอยู่ที่นี่ป้าจะอดตาย

การแก้ไขปัญหาโควิดของรัฐบาลชุดนี้ ชี้ให้เห็นว่าความล้มเหลวไม่ใช่แค่ผู้นำไม่มีวิสัยทัศน์ แต่มีความจงใจที่จะใช้อำนาจหน้าที่ของตัวเอง เพื่อเอื้อผลประโยชน์บางอย่าง และผิดพลาดจนนำมาสู่สถานการณ์ที่ประชาชนล้มตาย

ทุกวันนี้สินค้าประเภทหนึ่งประเภทเดียวมีจำนวนแบรนด์มากมายเสียจนการแข่งขันด้วยวิธีการเดิม ๆ ไม่ว่าจะเป็นคุณภาพ ราคา บริการ บรรจุภัณฑ์ จุดวางขาย โฆษณา บิลบอร์ด ไวรัล การจ้างพรีเซ็นเตอร์หรือเอนฟลูเอนเซอร์แพง ๆ หรือแม้กระทั่งการทำโปรโมชั่นระห่ำแจกบ้านแจกรถก็ไม่อาจสร้างผลลัพท์มหัศจรรย์ทางการตลาดได้อีกต่อไป อยากมากก็แค่ทำให้ไม่ถูกลืม ส่วนจะถูกซื้อหรือไม่เป็นอีกเรื่อง

หากเราไม่ “วิจารณ์รัฐบาล” มันคือการเมินเฉยต่อเรื่องนี้อย่างน่าละอาย คำถามสำคัญคือ เราสามารถช่วยชีวิตผู้คน สนับสนุนด่านหน้า เปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้าง เรียกร้องรัฐสวัสดิการ พร้อมด่ารัฐบาล ไปพร้อมกันได้หรือไม่ วันนี้ผมจะพาถอดรหัส “กลุ่มคนดูแลกันเอง” ซึ่งสามารถทำทุกอย่างข้างต้นได้ในพร้อมกัน

ในขณะที่ผมกำลังเขียนบทความชิ้นนี้ เป็นเวลาเดียวกันกับที่ตำรวจออกมาฉีดน้ำ ยิงกระสุนยาง ฉีดแก๊สน้ำตาใส่ประชาชนอีกครั้ง กับการเรียกร้องเปลี่ยนรัฐบาล จัดสรรงบประมาณให้สอดคล้องกับสถานการณ์ และการเรียกร้องวัคซีน mRNA เป็นวัคซีนหลักของประเทศแทนวัคซีนไร้ประสิทธิภาพที่ใช้อยู่ ผมกำลังพิมพ์มันด้วยสติ ยับยั้งความโกรธ คับแค้นใจ และรู้สึกว่าพวกเราต้องไม่ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นเหล่านี้อีกแล้ว

De/code ชวน ‘ส. ศิวรักษ์’ นักคิด นักเขียน เจ้าของฉายา ‘ปัญญาชนสยาม’ สนทนาหาทางออกให้ประเทศ ที่เสนอว่าไม่ใช่แค่ ‘ไล่’ กัปตันเรือ แต่ต้อง ‘รื้อ’ ทิ้งทั้งรัฐบาล พร้อมเน้นย้ำว่าทำเช่นนั้นได้ความหวังสุดท้ายอยู่ที่คนรุ่นใหม่ ซึ่งเติบโตมาอย่างตาสว่างด้วย ‘ความรู้’ และ ‘ความจริง’ จากสื่อกระแสรอง