เรื่องเล่าชาวบ้าน "พระองค์ภา" แสงสว่างกลางใจประชาชน

ช่วงสายแก่ๆ ในฟ้าหม่นวันที่ 12 มิ.ย.2569 ที่ป้ายรถเมล์ริมถนนวิภาวดี-รังสิต หญิงชรา 2 คน สวมเสื้อแขนสั้นสีดำ นุ่งซิ่นสีเดียวกับเสื้อ นั่งเอามือปาดน้ำตาป้อยๆ พร้อมผ้าเช็ดหน้าและกระดาษทิชชู ทั้งสองนั่งปะปนอยู่ผู้คนที่ยืนรอรถเมล์ที่กำลังวิ่งเข้าป้ายเพื่อนำผู้โดยสารไปสู่จุดหมายปลายทาง บางคนกำลังชะเง้อเฝ้ารอสายรถเมล์เป้าหมาย หลายรายก้มหน้าจดจ่ออยู่หน้าจอมือถือ คงมีเพียงผู้หญิงชราต่างนั่งมองหน้ากัน ไม่มีเสียงพูดคุย มีแต่น้ำตาไหลเปื้อนแก้ม

“รอรถจะไปโรงบาลจุฬา” สำเนียงเหน่อ ๆ ตอบ เมื่อถูกถามว่า จะไปไหน ...และเมื่อถูกถามต่อว่า ป่วยเป็นอะไร จะไปหาหมอเหรอ

“เปล่า จะไปหาองค์ภา...ไปส่งท่าน” สองยายบอกว่า เดินทางไกลมาจาก จ.ปทุมธานี หลายปีก่อน จ.ปทุมธานี เกิดน้ำท่วมหนัก ครอบครัวของชาวบ้านแถวนั้นเดือดร้อนมาก และที่บ้านเคยได้รับพระราชทานถุงยังชีพพระราชทาน (เพื่อนพึ่งพายามยาก) ทุกวันนี้ยังเก็บถุงพระราชทานนั้นไว้

รถเมล์สายเป้าหมายเคลื่อนตัวมาจอดตรงป้าย ร่างหญิงชรา 2 คน ค่อยๆ ก้าวขึ้นรถ เสียงกระเป๋าร้องบอกคนขับ “ชะลอ ๆ ช้าหน่อย คนแก่ขึ้น”

เมื่อเย็นวานนี้ ฝนตกแปลก ๆ ไม่รู้มีใครรู้สึกหรือเปล่า เหมือนฟ้าร้องให้เลย” เสียงแม่ค้าขายข้าวแกง ร้านอาหารปักษ์ใต้ คุยกับลูกค้าที่กำลังยืนสั่งข้าวราดแกง แล้วพูดแบบไม่ต้องรอให้ตอบว่า “...ฝนมันตกนิ่ง ๆ ไม่มีเสียงฟ้าร้อง ไม่มีสายฟ้าแลบ เรากำลังเก็บของเข้าบ้านตอนเย็น ยังคิดว่า วันนี้จะมีเรื่องอะไรไม่ดีอีกหรือเปล่า....พอรู้ว่าท่านไม่อยู่แล้ว เราก็ใจหาย อึ้ง บอกไม่ถูก

ไม่มีคำตอบจากลูกค้า เขาเดินมาที่นั่งที่เก้าอี้ พร้อมจานอาหาร มือตักข้าวเข้าปาก ส่วนสายตาก็ก้มอ่านข่าวในมือถือ ดูท่าทางเนือย ๆ ไร้ชีวิตชีวา

ย้อนกลับไปเมื่อ 6 ปีที่แล้ว ภาพจำไม่ลืมของประชาชน ถูกโพสต์ผ่านข้อความ นิติพงษ์ ห่อนาค นักแต่งเพลงชื่อดัง โพสต์ข้อความในเพจเฟซบุ๊ก Nitipong Honark เขียนถึง #เจ้าหญิงวิ่งสู้ฟัด

พระองค์ภาฯ (กราบประทานอภัย พระนามใหม่ยาวมาก กระหม่อมยังท่องไม่ได้เลย)...

เสด็จลงพื้นที่น้ำท่วม ที่นครศรีธรรมราช ไม่มีข่าว ไม่มีหมาย...

มีบางพื้นที่ที่รู้ล่วงหน้าเล็กน้อย...ก็พากันมาเฝ้า...

มีน้องสนิทกันคนหนึ่ง ตามเสด็จ แอบมาเล่าให้ฟังว่า ข้าราชบริพารเตรียมตัวกันแทบไม่ทัน...

แต่ละบ้านที่ถูกน้ำท่วมนั้น...ก็ไม่ได้ใกล้กันสักเท่าไหร่...ถ้าเดินทอดน่องก็คงได้ไม่ครบถ้วนในแถบนั้น..

จู่ ๆ ก็ทรงวิ่ง...เอ้า...ข้าราชบริพารก็วิ่งตาม...

ทูลถามว่าจะเอารถไหม...ก็ทรงตอบว่า ไม่เอา เดี๋ยวขึ้นรถเดี๋ยวลงรถ...เสียเวลา...

แล้วก็ทรงวิ่งนำไป...เจอบ้านไหนน้ำท่วม ก็ถามว่า ได้ถุงยังชีพแล้วหรือยัง...

ชาวบ้านก็ตอบว่า ยัง... ก่อนที่ชาวบ้านจะทันรู้ว่าใครถาม...ท่านก็บอกทีมงามและ ข้าราชฯ ให้แจกถุงยังชีพ ( ถุงยังชีพมูลนิธิเพื่อนพึ่งพา)

...พอชาวบ้านงง จำได้บ้างไม่ได้บ้าง...ก็ทรงวิ่งต่อ…

เป็นเหตุการณ์เมื่อครั้ง สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าพัชรกิติยาภานเรนทิราเทพยวดีกรมหลวงราชสาริณีสิริพัชรมหาวัชรราชธิดา เสด็จไปทรงเยี่ยมราษฎรที่ประสบอุทกภัยในพื้นที่ จ.นครศรีธรรมราช ได้ทักทายราษฎรตะโกนถาม "อ้าวน้องหมากินอยู่ยังไงเนี่ย"

อ่านข่าว

ถวายความอาลัย เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภาฯ “ทำเนียบฯ” ลดธงครึ่งเสา

ประกาศสำนักพระราชวัง เรื่อง การถวายน้ำสรงและถวายสักการะพระศพ

แถลงการณ์นายกฯ เรื่อง "เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภาฯ" สิ้นพระชนม์