รัฐประหารเมียนมา

“รัสเซียไม่มีบิ๊กบราเธอร์แล้ว แต่เรายังคงมีอยู่” ประโยคนี้ไม่เกินจริง ยังมีประวัติศาสตร์พม่าที่ยังไม่ถูกเขียน และทิ้งร่องรอยไว้ตามร้านน้ำชา ซูเปอร์มาเก็ต และโรงเรียนในบ้าน "จิบพม่า" ในพ.ศ.นี้จึงไม่ใช่การพากลับไปสู่อดีต หากแต่กำลังบันทึกปัจจุบันหลังรัฐประหารที่ถดถอยและซึมลึกอยู่ในความทรงจำของใครหลายคน โดยเฉพาะเอ็มม่า ลาร์คิน

ครบรอบ 5 ปีของการรัฐประหาร การเฉลิมฉลองบนคราบเลือดของคนเมียนมาของมิน อ่อง หล่าย ฉากหลังของสงครามที่มีชีวิตเด็กและผู้หญิงเป็นตัวประกัน

เรื่องจริงจากเรือนจำของ Htein Lin ตัวตน เนื้อหนัง ชีวิต และอิสรภาพบนก้อนสบู่ สู่ 'ตัวอักษร' ที่ฉายวัฏจักรของการรัฐประหารเมียนผ่านสายตาชาย(เกือบ)ชราที่ต่อต้านรัฐประหารด้วยศิลปะ

โยงใยการขูดรีดแรงงานเมียนมาที่กำลังพรากความฝันข้ามพรมแดน ภายใต้อคติทางเชื้อชาติหรือระเบียบราชการต่อแรงงานข้ามชาติ กำลังสร้างวิกฤตวกวน ซ้ำซ้อน และยุ่งยาก และยังเปิดช่องทางให้นายหน้าเถื่อนและคิวผีทำร้ายแรงงานเมียนมาอยู่ซ้ำ ๆ และมองไม่เห็นความเป็นจริงที่ว่า พวกเขาก็เป็นมนุษย์ที่มีฝันเหมือนกับเรา

กว่าทศวรรษแห่งคำถามบนแปลงข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ ตัวเลขส่งออกและพื้นที่ปลูกที่โตต่อเนื่อง สวนทางกับรายได้เกษตรกรบนน่านน้ำสีน้ำตาล และไฟสงครามที่เต็มไปด้วย 'หนี้'

หลังประกาศเกณฑ์ทหาร คนเมียนมาทะลักออกนอกประเทศ ทว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะออกมาได้ หนึ่งในนั้นคือ จูเลีย ที่ ‘การรับใช้ชาติ’ เป็นเพียงการก้าวสู่ความตายเท่านั้นโลกที่หยุดนิ่งไม่ทันก้าวย่างของยุคสมัย กระแทกซ้ำด้วย ‘การรับใช้ชาติ’ ที่สำหรับเธอเป็นเพียงก้าวสู่ความตาย

ฟังเสียงความฝัน ในวันที่มินอ่องลายรัฐประหาร 3 ปีผ่านไป แต่ 3 ความฝันของคนรุ่นใหม่ที่กลับบ้านและเห็นบ้านเกิดเป็นประชาธิปไตยยังคงอยู่

ผู้ลี้ภัยที่ไม่เคยถูกนับหนึ่ง ซ้ำร้ายกลายเป็นผู้ผิดกฎหมายด้วยกฎหมายเสียเอง การจัดการผู้ลี้ภัยของไทยควรเป็นอย่างไร ในวันที่ไทยเป็นเพียงทางผ่านไม่ได้อีกแล้ว

กวีนิพนธ์ ลำดับที่ 21 ของ ด๊ะ โรสนี นูรฟารีดาในคอลัมน์ The Passenger ของเว็บไซต์ Decode.plus

เป็นรวมกวีนิพนธ์ที่พูดถึงเหตุการณ์ในเมียนมาได้ร่วมสมัย อย่างพยายามเข้าอกเข้าใจ และอบอวลไปด้วยสำนึกร่วมแห่งความเป็นมนุษย์มากที่สุด

อีกหน…เหล่าทรชนปล้นฟ้า ถนนทุกสาย ตั้งแต่กะฉิ่นถึงตะนาวศรีแตกระแหง รอยเท้าของพลที่ย่ำไปย่ำมา ฝากความหวังรังรองใดไว้บ้าง เว้นแต่เพียงเศษซากโศกเศร้า เย้ยหยันประเทศ