ราตรีลุกไหม้

สูดกลิ่นความจริง บทสนทนาว่าด้วย "แอมเบียนต์ชีวิต" ของคนที่โดดเดี่ยวแห่งยุคสมัยมาเจอกันในจุดนัดพบ(ก่อนราตรี) ณ วิภาวดีรังสิต

โครงเรื่อง ตัวละคร และฉากหลังที่ดำเนินต่อไปใน ราตรีลุกไหม้ ได้กลายเป็นวรรณกรรมที่มีชีวิต เป็นทั้งสถานที่ ผู้คนและบางสิ่งที่อยู่ในใจมนุษย์ทุกคน

การย้ายมาประเทศไทยโดยไม่มีอะไรติดตัว แต่เมื่อปั้นดิน มันเหมือนการอนุญาติให้เด็กคนนั้นกลับมาอีกครั้ง — ไม่ใช่ของเล่น แต่คือการดำรงอยู่

จากคอมมูนิตี้เล็ก ๆ วันนี้ศิลปะการสักได้เดินทางไปไกลเกินกว่าที่ใครเคยคิด มันกำลังกลายเป็นภาษาหนึ่งของยุคสมัยที่พูดถึงตัวตน ความสัมพันธ์ และความฝัน