ณัฐณิชา มีนาภา

ทุกการแพร่ระบาดเราจะเห็นบริบทของความป่วยไข้งานทางด้านมานุษยวิทยาจึงเกี่ยวข้องกันมากกับการควบคุมโรค เราจะทำงานแบบไม่เข้าใจบริบทของพื้นที่และผู้คนไม่ได้

หากรัฐมองว่าโฉนดชุมชนเป็นเรื่องล้าสมัย การที่รัฐบาลไม่คุ้มครองสิทธิ ในที่ดินต่างหากคือความถดถอยอย่างชัดเจน

ถ้าสถานที่แรกที่ผู้คนมีความผูกพันด้วยคือบ้าน สถานที่ต่อมาคือที่ทำงาน ทั้งสองเป็นพื้นที่ผูกโยงไปตามบทบาททางสังคม แต่พื้นที่ที่สามคือ ‘พื้นที่ตรงกลาง’ เปิดกว้างให้ผู้คนในสังคมได้มีโอกาสมาพบปะแลกเปลี่ยนทุกเรื่องราวของชีวิต

นี่เรากำลังดื่มอะไรกันอยู่... ดื่มความบิดเบี้ยวของโครงสร้างอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์นมในวันที่ปริมาณวัวและผู้เลี้ยงโคนมหายไปจากระบบ นี่จึงไม่ใช่เรื่องของ "ราคา" แต่คือการบอนไซอุตสาหกรรมนมไทยให้ล้มทั้งระบบ

ระบบอาหารโลกกำลังจะล่มสลาย ไม่เกินจริง! ท้าทายให้เราต้องแก้ปัญหาเชิงโครงสร้าง จึงจะก้าวข้ามความไม่มั่นคงทางอาหารที่กำลังสั่นคลอนจากความเสี่ยงต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นทั่วโลก

ไม่ว่าจะต้องออกไปใช้สิทธิเลือกตั้งสักกี่ครั้ง ทั้งพรรคการเมืองและการเลือกตั้งต่างก็เป็น ‘เครื่องมือ’ ที่ยังจำเป็นต่อประชาธิปไตยสมัยใหม่ ที่ประชาชนจะมีอำนาจ มีอิทธิพลต่อการกำหนด ตัดสินใจเชิงนโยบายของรัฐบาล

'ย่าน' ที่ ‘คน’ คือหัวใจของการพัฒนา เมื่อพื้นที่ของย่านมีการยืด-หด ไม่ใช่เขตแบบที่รัฐจะเข้าไปกำหนด ชีวิตของคนที่อยู่ในย่านคือสิ่งที่เข้าไปกำหนดและเปลี่ยนแปลงหน้าตาของแต่ละย่าน

เขียวของเราไม่เท่ากัน! กองขยะมหาศาลที่เราเห็นว่าลดลงจากโรงไฟฟ้ากำลังเปลี่ยนเป็นมลพิษทางอากาศที่มีผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมแล้วไปอยู่ในพื้นที่การเกษตร อาจเป็นการฟอกเขียวในรูปแบบหนึ่ง

เมื่อสวัสดิการถ้วนหน้าถูกทำให้อยู่ในรูปนามของการสงเคราะห์ เหลื่อมล้ำ และต้องพิสูจน์ความยากจนคือวิกฤติซ้อนวิกฤติที่วันนี้ต้องอาศัยเจตจำนงทางการเมือง

8 ชีวิตของผู้คนในซอยที่แสนธรรมดาสามัญ แต่จริงเสียยิ่งกว่าจริงราวกับใครบางคนในชีวิตเราที่หวังว่าชีวิตจะดีกว่านี้ในสักวัน

การบริโภคโปรตีนในทุกวันนี้กำลังกลืนกินความหลากหลาย ทำลายทั้งสุขภาพและสิ่งแวดล้อม เราอาจจะต้องคิดถึงอาหารเชิงนิเวศเพิ่มขึ้นในวันที่โลกรวนและพลิกผัน

หลังน้ำลด โรงพยาบาลจะเป็นจุดที่โกลาหลมากที่สุดหากไม่มีระบบเสริมที่เข้ามาช่วยจัดการทางออกจากวิกฤติและการกู้ชีพระบบสาธารณะสุขยังมีหวังอยู่ไหม?