เมียนมา

“รัสเซียไม่มีบิ๊กบราเธอร์แล้ว แต่เรายังคงมีอยู่” ประโยคนี้ไม่เกินจริง ยังมีประวัติศาสตร์พม่าที่ยังไม่ถูกเขียน และทิ้งร่องรอยไว้ตามร้านน้ำชา ซูเปอร์มาเก็ต และโรงเรียนในบ้าน "จิบพม่า" ในพ.ศ.นี้จึงไม่ใช่การพากลับไปสู่อดีต หากแต่กำลังบันทึกปัจจุบันหลังรัฐประหารที่ถดถอยและซึมลึกอยู่ในความทรงจำของใครหลายคน โดยเฉพาะเอ็มม่า ลาร์คิน

ในความเงียบงัน ประชาชนจำนวนมากอาจรู้สึกสิ้นหวัง แต่แก่นของ Silence Period ชวนให้เรามองเห็นว่าการต่อสู้ยังคงเกิดขึ้นอยู่เสมอ แม้แต่การรวมตัวกัน สนับสนุน และขับเคลื่อนงานเชิงสถาบันที่เป็นรากฐานสำหรับการเคลื่อนไหวในอนาคต

โยงใยการขูดรีดแรงงานเมียนมาที่กำลังพรากความฝันข้ามพรมแดน ภายใต้อคติทางเชื้อชาติหรือระเบียบราชการต่อแรงงานข้ามชาติ กำลังสร้างวิกฤตวกวน ซ้ำซ้อน และยุ่งยาก และยังเปิดช่องทางให้นายหน้าเถื่อนและคิวผีทำร้ายแรงงานเมียนมาอยู่ซ้ำ ๆ และมองไม่เห็นความเป็นจริงที่ว่า พวกเขาก็เป็นมนุษย์ที่มีฝันเหมือนกับเรา

ความเลวร้ายในสังคมปิตาธิปไตยที่เห็นดีเห็นงามกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ตลอดจนกดขี่ เลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติ ศาสนา กลายเป็นความรุนแรงที่ฝังลึกและกลายเป็นวัฏจักรวนลูปของความรุนแรงที่ไม่สิ้นสุดและเหวี่ยงชีวิตคนนับล้านให้ต้องพลัดถิ่น 

หลังประกาศเกณฑ์ทหาร คนเมียนมาทะลักออกนอกประเทศ ทว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะออกมาได้ หนึ่งในนั้นคือ จูเลีย ที่ ‘การรับใช้ชาติ’ เป็นเพียงการก้าวสู่ความตายเท่านั้นโลกที่หยุดนิ่งไม่ทันก้าวย่างของยุคสมัย กระแทกซ้ำด้วย ‘การรับใช้ชาติ’ ที่สำหรับเธอเป็นเพียงก้าวสู่ความตาย

หนังสือเล่มเล็กๆ ความหนา 173 หน้า ได้บรรจุชีวิตผู้คนริมชายแดน บางเรื่องเป็นเรื่องราวของทหารนักรบ บางเรื่องมาจากซอกมุมชุมชนที่กำลังถูกรัฐและทุนลุกคืบชูธงในนามของการพัฒนาที่พร้อมเบียดขับผู้คนที่อาศัยมาก่อนให้พ้นทาง หนังสือเล่มบางนี้ มาจากประสบการณ์ทำข่าวของ ภาสกร จำลองราช ผู้ก่อตั้งและบรรณาธิการสำนักข่าวชายขอบ 

ผู้ลี้ภัยที่ไม่เคยถูกนับหนึ่ง ซ้ำร้ายกลายเป็นผู้ผิดกฎหมายด้วยกฎหมายเสียเอง การจัดการผู้ลี้ภัยของไทยควรเป็นอย่างไร ในวันที่ไทยเป็นเพียงทางผ่านไม่ได้อีกแล้ว

ทำเลทองและเสือตัวที่ห้าแห่งอาเซียนสู่ถนนทางผ่านของเมียนมา การเติบโตของทุนจีนอีกฝั่งชายแดน ที่ทำให้ปลายทางของการลงทุนภาคเศรษฐกิจไม่ได้อยู่ที่ไทยอีกต่อไป

ในขณะที่การต่อสู้เพื่อเรียกร้องประชาธิปไตยในเมียนมา ยืดเยื้อและรุนแรงขึ้นทุกขณะ ทำไมผู้นำภูมิภาคถึงคงสภาพการณ์ความรุนแรงนี้เอาไว้และเอกสารหลุดนี้ แสดงให้เห็นถึงนิยามของอาเซียนต่อรัฐบาลทหาร ไว้ว่าอย่างไร

กวีนิพนธ์ ลำดับที่ 21 ของ ด๊ะ โรสนี นูรฟารีดาในคอลัมน์ The Passenger ของเว็บไซต์ Decode.plus

เป็นรวมกวีนิพนธ์ที่พูดถึงเหตุการณ์ในเมียนมาได้ร่วมสมัย อย่างพยายามเข้าอกเข้าใจ และอบอวลไปด้วยสำนึกร่วมแห่งความเป็นมนุษย์มากที่สุด

อีกหน…เหล่าทรชนปล้นฟ้า ถนนทุกสาย ตั้งแต่กะฉิ่นถึงตะนาวศรีแตกระแหง รอยเท้าของพลที่ย่ำไปย่ำมา ฝากความหวังรังรองใดไว้บ้าง เว้นแต่เพียงเศษซากโศกเศร้า เย้ยหยันประเทศ