Young Spirit

หากความทรงจำวันสุดท้าย มันมีมวลน้ำหนักอย่างน่าประหลาด ทั้งความคิดถึง มิตรภาพ ความรู้สึกผิด และการค้นพบตัวตนเพื่อพบว่าเราจะพบกันอีก...

ท่วงทำนองของชีวิตบทเพลงกับกวีนิพนธ์สำหรับคนที่ไร้สถานพำนัก "Anthem for Nowhere" จากผู้เขียน “ลุกไหม้สิ! ซิการ์" ครับ- ชัชชล อัจนากิตติ

เดอะแบกของนักปฏิวัติแรงงาน 31 ปีในนามสหภาพคนทำงาน ครบเครื่องทุกมิติทั้งเรื่องชีวิตส่วนตัว การทำงานหาเลี้ยงชีพ และการเคลื่อนไหวกับสหภาพคนทำงานและการค้นพบสันติสุขที่แท้จริง

เขียนความหวังด้วยมือประชาชน ในประเทศที่ยังเปลี่ยนแปลงการปกครองไม่เสร็จสิ้น 10 ธันวาคมของทุกปีอาจเป็นประวัติศาสตร์ที่ยังไม่มีตอนอวสาน

สูดกลิ่นความจริง บทสนทนาว่าด้วย "แอมเบียนต์ชีวิต" ของคนที่โดดเดี่ยวแห่งยุคสมัยมาเจอกันในจุดนัดพบ(ก่อนราตรี) ณ วิภาวดีรังสิต

การย้ายมาประเทศไทยโดยไม่มีอะไรติดตัว แต่เมื่อปั้นดิน มันเหมือนการอนุญาติให้เด็กคนนั้นกลับมาอีกครั้ง — ไม่ใช่ของเล่น แต่คือการดำรงอยู่

สิ่งใดงดงามมักถูกตามล่า ความน่าเกลียดคือเกราะกำบัง ทั้งพิลึกพิลั่น บิดเบี้ยวเพราะไฟสงครามและความเป็นอื่น

หนังสือเล่มนี้เปรียบเหมือนหลักฐานทางประวัติศาสตร์ แต่ในมุมเดียวกัน เราได้รู้จักผู้ประพันธ์เจ้าชายน้อยมากขึ้น ฉากชีวิตต่าง ๆ ของเขาล้วนกลายมาเป็นวัตถุดิบในวรรณกรรมกระฉ่อนโลก แต่ในอีกมุมหนึ่งเราเห็นแผลลึก ๆ ที่กัดกินเขาในช่วงเวลาสงคราม ช่วงเวลาที่โหดร้าย และผลักให้ชายคนหนึ่งยังประคับประคองความเยาว์ของเขาเอาไว้ และจารึกมันผ่านจดหมายถึงแม่ ตั้งแต่ปี 1900-1944

มีคำกล่าวจากบนเวทีวันนี้ว่า “ปาตานีจะไม่มีวันแข็งแรง เมื่อรากของมันแคระแกร็น และอัตลักษณ์จะไม่มีทางถูกได้ยิน หากยังไม่มีที่ทางให้พวกเขาถูกยอมรับ” ประโยคปราศรัยดังกล่าว ยิ่งตอกย้ำโจทย์ของผู้หญิงชายแดนใต้ ที่ก๊ะ-เด๊ะ เปอมูดีมลายู ลุกขึ้นมาเพื่อปกป้อง สื่อสาร และไม่ยอมจำนนต่อความไม่เป็นธรรมต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในพื้นที่ โดยเฉพาะความรุนแรงที่กดทับหญิงสาวชายแดนใต้หลายยุคหลายสมัย เมื่อพื้นที่และผู้คนคือเรื่องเดียวกันและสันติภาพชายแดนใต้จะเกิดขึ้นไม่ได้ หากเรายังไม่เข้าใจปมที่กดทับอย่างซับซ้อนพี่น้องมลายูในสามจังหวัดชายแดนใต้

แล้วเดินกลับบ้านด้วยกันนะ คำเชื้อเชิญให้สำรวจและตรวจสอบคลื่นในชายฝั่งของตัวเอง ทั้งหมดจด ลึกซึ้ง และกว้างไกล เพื่อกลายเป็นส่วนหนึ่งของความเร้นลับอันไกลโพ้น และทิ้งเราไว้กับอุดมคติที่ยังคงก้องกังวานในใจราวกับถูกคลื่นซัดเข้าสู่ห้วงยามของความเป็นความตายมันไม่ยอมให้เราผ่านไปได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย 

Playread ค่ำคืนนี้ชวนผู้อ่านจัดกระเป๋าออกเดินทางกลับบ้านด้วยกัน บางขณะที่ต่างคนต่างใช้ชีวิตเราก็ต่างหาทางกลับบ้านของตัวเอง เป็นบ้านที่คุณจะได้ "พบ" เป็นบ้านที่คุณจะได้ "รัก" ในสถานพำนักอันเป็นนิรันดร์

ในฐานะมนุษย์หนึ่งคน  เรายังต้องการมากกว่านั้น  …เราต้องการความหวัง  ต้องการมีความรู้ความสามารถที่จะยกระดับความเป็นอยู่ของตัวเองได้  ซึ่งก็แปลว่าเราต้องได้รับการศึกษาอย่างน้อยก็ขั้นพื้นฐาน  …ฟรี  และทั่วถึงเท่าเทียม  ต้องการมีงานรองรับตามความถนัดและศักยภาพ  รวมทั้งได้รับค่าตอบแทนเหมาะสมกับขีดขั้นความสามารถ เหล่านี้คือสิ่งที่เรียกว่า’รัฐสวัสดิการ’  ซึ่งประชากรทุกคนควรได้รับในฐานะผู้จ่ายภาษี