รัฐสวัสดิการถ้วนหน้า

เมื่อสวัสดิการถ้วนหน้าถูกทำให้อยู่ในรูปนามของการสงเคราะห์ เหลื่อมล้ำ และต้องพิสูจน์ความยากจนคือวิกฤติซ้อนวิกฤติที่วันนี้ต้องอาศัยเจตจำนงทางการเมือง

สังคมไทยกลายเป็นสังคมที่เหลื่อมล้ำติดอันดับท็อปของโลก คนส่วนใหญ่แทบไม่มีอะไรเลย มีก็แต่หนี้สินที่เกิดจากการบริโภควันต่อวันหรือเดือนชนเดือน ในขณะที่คน 1% อย่างพวก เจ้าสัว นายทุน นายพล และเจ้านายศักดินา รวยแบบสับโดยเฉพาะบางคนบางตระกูลที่รวยถึงขั้นติดอันดับท็อปของโลก

ขณะที่เด็กกลุ่มหนึ่งเดินเข้าโรงเรียน มีเด็กอีกกลุ่มที่ต้องเดินออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เหตุผลสำคัญของภาวะดังกล่าวคือ 'ความจน' ที่สืบทอดต่อกันมารุ่นสู่รุ่น

สวัสดิการของรัฐ “ไม่เพียงพอ” ต่อการเกษียณ เลยเกิดคำถามต่อว่า เรื่องของเกษียณควรเป็นเรื่องของตัวเอง หรือรัฐควรมีสวัสดิการที่รองรับอย่างเท่าเทียม

“แรงงานเสี่ยง” ขยายตัวขึ้นอย่างต่อเนื่องในรอบสิบปีที่ผ่านมา และกลายเป็นตัวชี้วัดต่อสถานการณ์ความเหลื่อมล้ำทั้งในไทยและหลายประเทศทั่วโลก

ภาพความเหลื่อมล้ำและทุกข์ยากอาจเป็นเพียงแฟนตาซีของคนรุ่นใหม่ที่เติบโตในสังคมที่เท่าเทียมมาก ๆ

การสร้างสวัสดิการเพื่อประชาชนอย่างถ้วนหน้าในฐานะสิทธิ ไม่เกี่ยวกับงบประมาณหรือทรัพยากร ไม่เกี่ยวกับปลาไม่เกี่ยวกับเบ็ด แต่เกี่ยวกับว่าเราเชื่อว่าคนเท่ากันหรือไม่