ประชาธิปไตย

เมื่อประชาธิปไตยกำลังสั่นคลอน ภาพถ่ายจึงเป็นศิลปะแขนงหนึ่งที่ค้ำยันไม่ให้เสรีภาพพังครืนลงไป 'ข้อสังเกตบางประการเกี่ยวกับภาพถ่าย' จดหมายเหตุแห่งวงการภาพ ที่จะพาทุกคนไปสำรวจทุกแง่ความคิดของสื่อและช่างภาพอิสระ

หักปากกาเซียนการเมือง เมื่อเสียงของผู้คนที่ “ยังไม่ตัดสินใจ” ดังขึ้นเรื่อย ๆ นี่อาจกลายเป็นจุดพลิกผันสำคัญทางการเมือง เป็นผลพวงจากผลลัพธ์ที่ไม่เคยนำไปสู่รัฐบาลที่สะท้อนเสียงประชาชนอย่างแท้จริง

ไม่เพียงแค่การไปหย่อนบัตรในคูหา แต่เราทุกคนในฐานะเจ้าของประเทศต้องช่วยกันลงแรงให้การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งที่เสียงของประชาชนมีความหมาย

เรามาถึงจุดที่ประชาธิปไตยทั่วโลกถดถอย เหลือไว้เพียงพวกเขา/พวกเรา ผลักไสให้เลือกข้างมากกว่าเลือกปกป้องประชาธิปไตย

ยากที่จะสู้! แต่ทางออกเดียวที่จะชนะในการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยอันยาวนาน คือการยืนกรานสู้ต่อไป ในช่วงเวลาแห่งความเงียบอาจกลายเป็นจุดเปลี่ยนและความหวังของคนรุ่นใหม่

เขียนความหวังด้วยมือประชาชน ในประเทศที่ยังเปลี่ยนแปลงการปกครองไม่เสร็จสิ้น 10 ธันวาคมของทุกปีอาจเป็นประวัติศาสตร์ที่ยังไม่มีตอนอวสาน

ทำความเข้าใจใหม่กับปฏิบัติการข่าวสารของรัฐที่กลายเป็นเครื่องมือทางการเมืองโดยฉวยใช้ความขัดแย้งที่มีอยู่เป็นอาวุธ และพึ่งพาการส่งสารจากมนุษย์มากกว่าบอท และเราต่างมีส่วนร่วมโดยไม่ตั้งใจ

หากเปรียบเทียบ 'รัฐธรรมนูญใหม่' เป็นบ้านสักหลัง ก็คงเป็นบ้านที่เพดานต่ำเตี้ย และเราในฐานะประชาชนก็เป็นเพียงผู้อาศัย ชวนถกเถียงทิศทางของการจัดทำรัฐธรรมฉบับประชาชนรอบสอง และถกทอหน้าตาของ สสร. ที่ยึดโยงกับประชาชน

รัฐไทยมองคนจนเป็น “ผู้รับการช่วยเหลือ” มากกว่า “เจ้าของสิทธิ์” การออกแบบนโยบายจึงเต็มไปด้วยคำว่า “สำหรับผู้ยากไร้” “สำหรับผู้พิการ” “สำหรับกลุ่มเปราะบาง” แต่ไม่เคยใช้คำว่า “สำหรับทุกคน” 

ในความเงียบงัน ประชาชนจำนวนมากอาจรู้สึกสิ้นหวัง แต่แก่นของ Silence Period ชวนให้เรามองเห็นว่าการต่อสู้ยังคงเกิดขึ้นอยู่เสมอ แม้แต่การรวมตัวกัน สนับสนุน และขับเคลื่อนงานเชิงสถาบันที่เป็นรากฐานสำหรับการเคลื่อนไหวในอนาคต

ตั้งแต่การประกาศยุบพรรคการเมือง เจตนารมณ์ของประชาชนไม่ได้รับการรับรอง ทั้งหมดเป็นผลพวงของการประกาศใช้รัฐธรรมนูญ 2560 ที่สร้างกับดักและหลุมพรางเอาไว้ เมื่อสภาวะการแข่งขันทางการเมือง อาวุธที่รัฐธรรมนูญได้มอบไว้ ก็ถูกผู้แสดงทางการเมืองนำมาใช้เป็นอาวุธในการห้ำหั่นฝ่ายตรงกันข้าม

วีรพร นิติประภา ชวนผู้อ่านทบทวนผลพวงรัฐประหารและสังคมอำนาจนิยมนั้นเป็นปัญหาที่ฝังรากมาตั้งแต่การเลี้ยงดูเด็ก ๆ ของเราด้วยความกลัว เรากำลังสร้างผู้ใหญ่ที่บ้าอำนาจในสังคม ยกย่องคนมีอำนาจและจำนนต่อคนมีอำนาจอย่างนั้นหรือ?