เข้าสู่ระบบ
โรสนี นูรฟารีดา
แต่คือความรู้สึกแบบที่วิญญาณถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ
จำลองตัวเองเป็นดักแด้
ในภูมิประเทศป่าเขตร้อน
สะสมเสียงร้องไห้จนแน่ใจว่าครบทุกโน้ต
เพลงแห่งความเสียใจจึงบรรเลงพลิ้วไหวให้เหล่าใบไม้สะบัดตัวเต้นรำ
ต่อรองกับร่างกายของตัวเองเรียบร้อยแล้ว
จึงลุกขึ้นต่อรองกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ในผืนป่า
ร่างกายของเราเป็นของใคร?
ผิวหนังของเราเป็นของใคร?
เปลือกของเราคือเปลือกของใคร?
ปีกคู่แรกจึงค่อยๆ งอกออก
กลายเป็นผีเสื้อตัวใหม่
ในป่าที่ใครต่อใครกำลังกระพือไฟให้ลุกโชน
ทันทีที่สลัดรังดักแด้ร่วงลง
ธนูไฟทั้งหลายต่างก็พุ่งตรงเฉียดปีก
ป่าผืนนี้อาจไม่ต้องการผีเสื้อ
ที่โบยบินอย่างอิสระเหนือการควบคุม
ด้วยว่าต้นไม้หลายชนิดอาจแพร่ขยายพันธุ์
คณานับเกินควบคุม
พ่ายแพ้แก่ดักแด้
ผู้หายใจเข้าออกด้วยความอดทนทุกห้วงขณะ
เพื่อรอวันกลายร่างเป็นผีเสื้อ
สะบัดปีกทักทายดอกไม้ทั่วทั้งป่า
พ่ายแพ้แก่ฝูงผีเสื้อ
ผู้ฟูมฟักตัวเองจากการจำศีลยาวนาน
เพื่อเคลื่อนไหวแผ่วเบา
ประกาศศักดา
การันตีว่าผืนป่าควรค่าแก่การเติบโตอย่างสุนทรียะ
หากแต่วิญญาณซึ่งแหลกละเอียดเป็นเศษเสี้ยว
ได้ถูกชุบชีวิตก่อรูปขึ้นใหม่
ในรังดักแด้
ซึ่งถูกปรามาสหมายหัวกลางภูมิประเทศป่าเขตร้อน
ที่ซึ่งธนูไฟร้ายกาจยิ่งกว่าดวงตาสัตว์ร้าย
ทว่า… ปีกของฝูงผีเสื้อไม่เคยถูกจองจำ
กวีผู้ผ่านสนามข่าวมาอย่างเข้มข้น รักการเดินทางเพื่อสะสมเรื่องเล่า มีทุ่งลาเวนเดอร์ส่วนตัว ชาร์จพลังชีวิตด้วยการกอดและไอศกรีม
ทำงานอะไรก็ได้ที่ใช้การออกแบบและศิลปะสร้างวัฒนธรรมการคิดเชิงวิพากษ์เพื่อการเปลี่ยนแปลงของสังคมให้กับคนรุ่นใหม่ในเมืองเล็กๆ
