เข้าสู่ระบบ
โรสนี นูรฟารีดา
แต่ขอสิทธิ์ให้ท่านได้คุ้มกันอารักขา
ท่านถือปืนเข้ามาขออยู่อาศัย
มีทางเลือกเดียวให้เราตัดสินใจ
คือ การพยักหน้า
ครั้นงูเงี้ยวเขี้ยวขอลอบฉกคอฉกแขน
ท่านกลับเพิกเฉยดูดายต่อความป่วยไข้
อ้างว่าหยูกยาเวชภัณฑ์ในกระเป๋าถูกขโมยไป
ไม่เหลืออุปกรณ์เพียงพอต่อการเยียวยาพยาบาล
เราได้แต่กัดฟันกลั้นใจ
หวังว่าร่างกายจะมีภูมิต้านทานเดิมหลงเหลือ
ปิดประตูบ้านแน่นหนา
ป้องกันสัตว์ร้ายภายนอก
ไม่ทันระวังสัตว์ร้ายใต้หลังคาเดียวกัน
ด้วยการสำรวจตรวจตราพื้นที่บ้านทุกตารางนิ้ว
และยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าขื่อแปทุกอันแข็งแกร่ง
มิมีทางล้มครืนลงมา
แต่วันดีคืนดีก็เหมือนฝันร้าย
ท่านออกแรงทำลายมันลงต่อหน้า
ท่านอ้างว่าจะสร้างใหม่
ให้มั่นคงแข็งแรงปลอดภัยกว่าเดิมสิบเท่า
เราตั้งตารอคอยมาเกือบสิบปี
ยังไม่เห็นวี่แววว่าจะสมหวัง
ขื่อแปอันแสนไฉไลของท่านมิเคยสร้างเสร็จ
แม้เพียงหนึ่งอัน
จึงโค่นต้นไม้รอบบ้านทั้งหมดลงมา
ไม่หลงเหลือความร่มรื่นให้ชื่นใจ
ติดกันสาดก็กันแดดกันลมได้ ท่านว่า
ท่านตั้งคำถามว่าเราจะโวยวายทำไม
เมื่อถามกลับว่า “นี่คือบ้านของใคร ?”
ท่านไม่ตอบอะไร
แต่ให้ปืนพูดแทนว่า “ขอทำหน้าที่คุ้มกันอารักขา”
ใครจะอยู่จะย้าย
เราควรได้รู้จักหน้า
เป้าหมายของท่านคือคุ้มกัน หรือแค่เสแสร้งว่า ?
วันดีคืนดีท่านเมามาย
อำนาจจากกระบอกปืนทั้งหลายก็พุ่งทะลุฟ้า
ดุ่มเดินเข้าสาดกระสุนใส่คนในบ้าน
ทิ้งหน้ากากอัศวินไว้บนอานม้า
ไม่เหลือพื้นที่ให้ใครตั้งคำถาม
มีแต่หยดเลือดกระเซ็นตามหลังเสียงกระสุนเบื้อบ้า
ถ้าในบ้านไม่ปลอดภัย
ควรวางใจเจ้าที่เจ้าทางหรือไม่ – ใครจะกล้า ?
กลางเหตุจลาจลวุ่นวาย
เราตะโกนร้องขอชีวิตไว้จนเสียงแหบพร่า
เพื่อจะพบว่าไม่ใช่คนอื่นคนไกล
คนที่ควรจะปกป้องเรามากกว่าใคร
กลายเป็นคนที่ลงมือฆ่า
ท่านมีแต่หัวใจคุดคดของผีห่า
ละเลงเลือดเจ้าของบ้านลงในบ้าน
ท่านเสียบประจานตัวเองทุกหย่อมหญ้า
ปิดตำนานผู้กล้าผู้คุ้มกัน
ด้วยการตระบัดสัตย์พัลวัน พับผ่า!
ประดับประดาร้อยเรียงไว้บนชุด
ว่าท่านคือคนระยำที่สุดบนเหรียญตรา!!
กวีผู้ผ่านสนามข่าวมาอย่างเข้มข้น รักการเดินทางเพื่อสะสมเรื่องเล่า มีทุ่งลาเวนเดอร์ส่วนตัว ชาร์จพลังชีวิตด้วยการกอดและไอศกรีม
ทำงานอะไรก็ได้ที่ใช้การออกแบบและศิลปะสร้างวัฒนธรรมการคิดเชิงวิพากษ์เพื่อการเปลี่ยนแปลงของสังคมให้กับคนรุ่นใหม่ในเมืองเล็กๆ
