เข้าสู่ระบบ
โรสนี นูรฟารีดา
กลางวันสวมชุดมนุษย์เงินเดือน
กลางคืนสวมครุยนักฝัน
ฉันและเธอ
เขาและใคร
ไต่ไปบนเส้นเวลา
สมมติตัวเองให้โคจรรอบคนอื่น
เพราะโลกมีแรงโน้มถ่วง
ชีวิตจึงมีแรงเฉื่อย
อีกไกลไหมเส้นชัยของความฝัน
ร่วงหล่นครั้งที่ร้อย
เจ็บช้ำรอบที่ล้าน
ความพยายามไม่เคยทรยศคนที่ตั้งใจ
แต่โชคชะตาคือนักมายากลเสมอ
บางคืนผลักบางใคร
ร่วงหล่นจากนั่งร้านแห่งความฝัน
บางวันผลักบางคน
ให้ลุกลี้ลุกลนผจญโชค
ลอตเตอรี่ของความสำเร็จ
มีตัวเลขกี่หลัก
ในสนามที่ผู้ตั้งกฎเกณฑ์ไม่เคยลงมาเล่น
กางแขนออกเป็นปีก
กี่ครั้งกี่คราว
จึงจะเอื้อมคว้าโอกาสได้อยู่มือ
กลางวันสวมชุดมนุษย์เงินเดือน
รับใช้ปากท้องสุดแรงเกิด
กลางคืนสวมครุยนักฝัน
ถนนสายนั้น สะพานเส้นนี้
รับใช้ความพยายามของใคร
หิ่งห้อยประดิษฐ์
เปล่งแสงวอมแวม
แข่งกับหลอดไฟ
แสงสว่างมีราคาที่ต้องจ่าย
มหรสพในความมืดจึงไม่เคยได้แจ้งเกิด
ดวงดาวอับแสงตกสำรวจ
ตัวชี้วัดความพยายามเลือกที่รักมักที่ชัง
เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน
หยดเหงื่อของคุณไม่ได้พูด
แต่ดวงตาตะโกนกร้าวขณะปิดไฟนอน
เหนื่อยไหม — ไม่เคยมีใครถาม
ฉัน คุณ และเขา ในสนามความฝัน
วิ่งไล่ไขว่คว้านาฬิกาหยุดเวลา
เพื่อจะไถ่ถอนตัวเองคืนมาจากเดือนปีที่ไม่น่าจดจำ
ความฝันที่กำลังก่อสร้าง
ก่อรูปก่อร่างบนความจริงแสนชำรุด
ปีนป่ายนั่งร้านขึ้นไปพักพิง
ซ่อมแซมตัวเองบนที่สูง
เพื่อจะร่วงหล่นลงมาอีกพันครั้ง
สู่ความสามัญอันแสนธรรมดา
กางแขนออกเป็นปีก
หวังว่ามันจะแข็งแรงพอ
สำหรับแบกรับน้ำหนักความฝัน
น้ำตาเป็นเชื้อเพลิงได้ไหม
ในภาวะสุญญากาศ
ที่การเดินทางไกลมีค่าอนันต์
กลางวันสวมชุดมนุษย์เงินเดือน
กลางคืนสวมครุยนักฝัน
ปีกของคุณหรือปีกของใคร
ปลดระวางตัวเอง
กลายเป็นเครื่องประดับโง่ ๆ
ในร้านโชว์ห่วยชื่อโลก
กวีผู้ผ่านสนามข่าวมาอย่างเข้มข้น รักการเดินทางเพื่อสะสมเรื่องเล่า มีทุ่งลาเวนเดอร์ส่วนตัว ชาร์จพลังชีวิตด้วยการกอดและไอศกรีม
