เข้าสู่ระบบ
โรสนี นูรฟารีดา
จนสายตาของคุณคุ้นชินกับความมืด
ยาวนาน
จนคุณเรียนรู้วิธีการคลำหาเส้นทางในเงาสลัว
เย็นเยียบ
จนกล้ามเนื้อทุกมัดสั่นเทา
สงัดเงียบ
จนคุณชำนาญการกลั้นหายใจ
ซอยแบ่งพื้นที่ขนาดพอดีตัว
เคลื่อนขยับในพื้นที่จำกัดจนช่ำชอง
ส่งสัญญาณการมีตัวตนแผ่วเบา
กลืนไปกับเสียงกล่อมเมืองอื้ออึงไม่ได้ศัพท์
เพลงที่เพราะคือเพลงที่คุณร้องได้
อาหารที่อร่อยคืออาหารที่ช่วยต่อชีวิต
มื้อต่อมื้อ
วันต่อวัน
นานจนลืมนับ
ไม่มีแสงใดตกกระทบเรตินา
ม่านตาจึงหยุดเคลื่อนไหว
ดวงอาทิตย์ขึ้นหรือตกไม่สำคัญ
กลางวันจึงมีค่าเท่ากับกลางคืนทุกมิติการรับรู้
คุณยืนอยู่ตรงนั้น
อีกฟากฝั่งของมหาสมุทร
จ้องมองมายังเรา
ด้วยกระแสสำนึกชุดเดิมชุดเดียวที่คุณมี
เด็กๆ ของคุณจึงไขว่คว้าหาแหล่งกำเนิดแสง
ปลดพันธนาการแห่งความสลัวรางออกจากดวงตา
เปิดพื้นที่ให้สีสันทุกวรรณะได้แสดงตัว
แออัด
คุณยัดเยียดความอดทนทั้งหลายลงในหัวใจดวงเล็ก
กำหนดคำขวัญและหน้าที่ให้เต้นตาม
แล้วแต่จังหวะเพลงกล่อมเมืองทั้งหลายจะแห่แหนพาไป
เย็นเยียบจนยะเยือก
ร่างกายป่วยไข้จึงตั้งคำถามถึงความอดทน
ในเมื่อพื้นที่อบอุ่นยังพอมี
เหตุใดจึงไม่เคลื่อนที่ไปพักพิง
คุณปิดตาตัวเอง
และยินดีใช้ชีวิตต่อไปในความมืด
ขอเพียงกินอิ่มนอนหลับ
ไม่ขัดข้องว่าอาหารมื้อนั้นจะตัดต่อพันธุกรรมมาจากไหน
เรายืนอยู่ตรงนี้
อีกฟากฝั่งของมหาสมุทร
จ้องมองไปยังคุณ
ด้วยกระแสสำนึกชุดใหม่ซึ่งคุณแสร้งมองไม่เห็น
ย่ำรุ่งของเรากำลังมา
ความมืดค่อยๆ ถอยร่น
ความหนาวเหน็บกำลังจะถูกแทนที่
เพดานถูกเปิดออก
แขนขาของเราจะไม่ต้องขดงอ
เสื้อผ้าทุกชุดจะถูกตัดใหม่ตามไซส์เจ้าของ
เพลงที่เพราะคือเพลงที่เราอยากฟัง
อาหารที่อร่อยคืออาหารที่เราพึงใจอยากกิน
อัสดงแห่งการกดขี่มาถึงแล้ว
กวีผู้ผ่านสนามข่าวมาอย่างเข้มข้น รักการเดินทางเพื่อสะสมเรื่องเล่า มีทุ่งลาเวนเดอร์ส่วนตัว ชาร์จพลังชีวิตด้วยการกอดและไอศกรีม
อดีตนักศึกษามีเดียอาร์ต งานหลักคือนักทดลอง งานรองคือคนทำงานศิลปะ หลงรักโมเมนต์ระหว่างทาง ยามว่างชอบสบตากับท้องฟ้า มีดอกไม้เป็นสิ่งล่อเลี้ยงหัวใจ
