เข้าสู่ระบบ
โรสนี นูรฟารีดา
เธอไม่ได้ถามว่าฟ้าที่นี่สีอะไร
แต่ส่งรูปท้องฟ้าที่นั่นมาให้แทนประโยคบอกเล่า
ผมรู้ทันทีว่านั่นคือคำถาม
ฮัมเพลงที่เธอชอบ
ขณะบรรจุท้องฟ้าตรงหน้าลงในหน้าจอโทรศัพท์
กดส่งภาพท้องฟ้าข้ามฝั่งฟ้าไปหาเธอ
.
ฟ้าของผมสีเทา
ตั้งแต่วันที่ฝุ่นควันจากไฟป่าและเขม่าจากเกมอำนาจเดินทางมาถึง
แต่ฟ้าของเธอสีฟ้าเสมอ
แม้ในวันฝนตก
.
ฟ้าของผมไม่มีดวงอาทิตย์
เธอบอก
ฟ้าของเธอทำดวงจันทร์หล่นหาย
ผมแหย่
ฟ้าของผมไม่มีแม้กระทั่งดวงดาว
เธอตอกกลับ
ฟ้าของเธอมีก้อนเมฆแต่ไม่มีนก
ผมหัวเราะ
เธอเศร้ากับประโยคสุดท้าย
ท้องฟ้าเป็นของนกหรือเป็นของก้อนเมฆ
เธอถาม
ท้องฟ้าเป็นของเครื่องบิน
ผมตอบ
มีแต่เครื่องบินที่วาดแผนที่ลงบนผืนฟ้า
ลมก็วาดฟ้าด้วยริ้วเมฆเสมอ
เธอให้เหตุผล
นกไม่มีแผนที่
พวกมันเคยบินชนกันไหม
เธอถามจริงจัง
คำถามเด็กอนุบาล
ผมคิด
แต่ก็หาคำตอบให้เธอไม่ได้
ท้องฟ้าอาจเป็นของปลาฉลาม
เช่นเดียวกับที่ทะเลเป็นของแมงกะพรุน
ผมบอก
หากปลาฉลามว่ายฟ้า
มันจะเขมือบก้อนเมฆไหม
เธอถามต่อ
ผมไม่รู้
ไม่รู้จริง ๆ
ในดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นมีท้องฟ้าหรือมหาสมุทร
หากแต่เมื่อจ้องลึกลงไป
ผมพบตัวเองดำผุดดำว่ายอยู่ในนั้น
.
.
.
ถ้าผ่านความคดเคี้ยวนี้ไปได้
คุณจะเจอ…
ที่ซึ่งแม่น้ำไหลรวมกับความฝัน
ที่ซึ่งฝูงปลาว่ายร่วมกับความหวัง
ที่ซึ่งถนนรอคอยผู้ร่วมทางเสมอ
ที่ที่น้ำตาถูกแทนค่าด้วยความซาบซึ้ง
มิใช่ความเจ็บปวด
ที่ที่การเยียวยามีไว้รักษาความป่วยไข้
มิใช่คำที่ใช้ปลอบใจผู้สูญเสีย
ที่ที่ความรักไม่ข้องเกี่ยวกับความโลภ
ที่ที่ความปลอดภัยในชีวิตเป็นสิทธิขั้นพื้นฐาน
มิใช่เรื่องของการเอาตัวรอด
ที่ที่การกินอิ่มนอนหลับมิได้ถูกแลกมาด้วยสายตาเวทนาสงสาร
ที่ที่ไม่มีใครถูกทำให้อันตรธานหายไปในความเงียบ
คุณคงอยู่ในเมฆสักก้อน
ดำผุดดำว่ายเล่นกับฝูงปลาบนท้องฟ้า
ดื่มแดดต่างน้ำอมฤต
ควานคว้าบางสิ่งซึ่งไกลห่างจากพื้นถนนที่มีแต่ปัญหาและความจอแจวุ่นวาย
อาจใช่… หรือไม่ใช่ ?
ถนน ก้อนเมฆ ภูเขา และแม่น้ำ ก็ล้วนทางผ่าน
เส้นทางของเมื่อวานยังไม่จบ
เส้นทางของวันนี้ก็เริ่มต้นใหม่
คนที่หายตัวได้กดปุ่มหายตัว
หลีกหนีสิ่งซึ่งค้ำคอในนามความรับผิดชอบ
.
.
.
สิ้นสุดปฏิทินปีงบประมาณ
มนุษย์ในระบบกลไกของรัฐบันทึกผลการปฏิบัติงานข้ามปี พ.ศ.
กันยายนโขยกเขย่า
เก้าอี้บางตัวขยับเคลื่อน
ปลิวไป
สร้างศัตรูขึ้นในอากาศ
เพื่อจะได้ชื่นชมฮีโร่คนใหม่
คนที่รู้ไม่ปริปากพูด
คนที่ไม่รู้ป่าวร้องโพนทะนา
จุดโคมส่งข่าว
เอื้อมมือขึ้นสู่ท้องฟ้า
ตรึงขาเก้าอี้ตัวเอง
.
.
.
ผมเงยหน้ามองฟ้าสีแพดเดิลป๊อปเรนโบว์
ชื่อไอศกรีมถูกนำมาเรียกแทนสีของท้องฟ้า
มิน่า… ท้องฟ้าที่นี่ถึงละลายแล้วละลายอีก
ผมบอก
คนต้นคิดขมวดคิ้วย่น
กฎของไอศกรีมคือต้องรีบกินก่อนที่จุดหลอมละลายจะมาถึง
เธอย้ำ
ผมจ้องมองท้องฟ้าในหน้าจอโทรศัพท์
เห็นความสุขของตัวเองละลายแข่งกับท้องฟ้า
เก้าอี้บางตัวอุณหภูมิสูงเกินไป
กวีผู้ผ่านสนามข่าวมาอย่างเข้มข้น รักการเดินทางเพื่อสะสมเรื่องเล่า มีทุ่งลาเวนเดอร์ส่วนตัว ชาร์จพลังชีวิตด้วยการกอดและไอศกรีม
ทำงานอะไรก็ได้ที่ใช้การออกแบบและศิลปะสร้างวัฒนธรรมการคิดเชิงวิพากษ์เพื่อการเปลี่ยนแปลงของสังคมให้กับคนรุ่นใหม่ในเมืองเล็กๆ
