เข้าสู่ระบบ
ไม่ใช่ว่าทุกคนจะชอบหาดใหญ่ โดยเฉพาะผู้ลี้ภัยเมืองกรุงอย่างผม ความเป็นเมืองไม่ได้มีอะไรน่าหลงใหลไปกว่าอำนาจทางเศรษฐกิจ ซึ่งหากใครมองหาโอกาสในการเจริญเติบโต ณ ที่แห่งนี้ คงเป็นผู้มีต้นทุนเดิมจากครอบครัวเชิงขยายชาวจีนที่มั่นคง หรือไม่ก็เป็นเศรษฐีทั้งในและนอกหาดใหญ่เข้ามาลงทุนเพิ่มความมั่งคั่งให้ตัวเอง หาดใหญ่จึงให้ความรู้สึกไม่ต่างจากกรุงเทพเท่าไหร่ ไปอยู่เพื่อให้รู้ว่าไม่น่าอยู่
ความหดหู่ถูกฉาบด้วยแสงที่สะท้อนตึก สีจากป้ายแสงนีออนยามดึก และเสียงท่อไอเสียจากช่วงเขตจราจรของนักท่องเที่ยวที่ครึกครื้น กระทั่งได้มีโอกาสเดินสำรวจหาดใหญ่จากมุมมองคนตัวเล็กที่ลืมตาอ้าปาก ประวัติศาสตร์ที่ไม่มีใครบันทึกไว้ก็เริ่มเผยให้เห็นการต่อสู้ดิ้นรนของผู้คนที่หลากหลาย
ผมมีโอกาสร่วมเดินสำรวจเมืองหาดใหญ่กับ Decode พร้อมทั้งพี่แหม่ม วีรพร นิติประภา, พี่แมน บัญชร มนุษย์เดินเมือง พี่ยานักเขียนอิสระ ทอดน่องจากตลาดหลังโรงแรมฟลอริดาไปยันตลาด ป.ณัฐพล หรือที่ชาวหาดใหญ่เรียกว่าย่านคลองเตย ทั้งสองตลาดมีความแตกต่างกันทั้งร้านค้า และบรรยากาศ ส่วนที่เหมือนกันคือทั้งสองเป็นแหล่งอุปโภคบริโภคของชุมชน และแรงงานในระแวกนั้น ซึ่งในมุมของแรงงาน การย้ายถิ่นฐานเพื่อสร้างโอกาสทางเศรษฐกิจไม่ได้มีแค่กรุงเทพที่คนส่วนใหญ่ (จำใจ) ย้ายเข้าไปแสวงโชค หาดใหญ่ก็เช่นกัน โดยเฉพาะภาคอีสานที่เข้ามาเป็นแรงงานใช้แรง และภาคเหนือที่เข้ามาเป็นแรงงานด้านบริการ
สิ่งที่น่าสนใจของแรงงานภาคเหนือคือพลวัตของ Sex Worker ย่านยูเทิร์นที่มีประวัติศาสตร์ท้องถิ่นชวนจินตนาการ เมื่อก่อนจะมีอาชีพแปลกอย่างหนึ่งควบคู่กับงานบริการทางเพศ นั่นคือซุ้มยาโด้ปเลือดงูที่ตั้งตามตรอกซอกซอยไว้ดื่มให้กระปรี้กระเปร่าก่อนเข้าห้องพร้อมกับผู้ให้บริการ กระทั่งรัฐเข้ามาจัดระเบียบ อาชีพนี้จึงหายไป สถานบริการต่าง ๆ จึงมีทั้งทยอยปิดตัว และเปลี่ยนรูปร่างตัวเองมาเป็นร้านเสริมสวยบ้าง ร้านคาราโอเกะบ้างตามความนิยม ตำนานอีกอย่างของ Sex Worker คือมีสถานบริการเจ้าหนึ่งที่ผู้ให้บริการเปลี่ยนฐานะตัวเองมาเป็นเจ้าของ – ผู้ประกอบการ ปราศจากแมงดาหรือผู้เอาเปรียบ หลังจากรับแขกเสร็จก็มานั่งโต๊ะบริหารงานต่อ ซึ่งไม่น่าจะมีหนังสือเรียนที่ไหนนำมาเป็นกรณีศึกษา ทั้งที่สิ่งเหล่านี้ คือประวัติศาสตร์ของแรงงาน
ขอบคุณทีม Decode ที่ดูแลอย่างอบอุ่นเป็นกันเอง ขอบคุณมู๊ดดี้ที่ชวนมา ขอบคุณบังแมนที่คุยเรื่อง Boston Celtics ไม่น่าได้แชมป์
