Playread

การหลงทางของมนุษย์งานในโลกทุนนิยม บนเส้นทางแปลกหน้ากลายเป็นช่วงเวลาที่ได้ค้นหาความหมายของการมีชีวิต The Why Café คาเฟ่สำหรับคนหลงทาง หนังสือของ John Strelecky กับสามคำถามที่ชวนหยุดพักก่อนไปต่อ เหตุใดคุณจึงมาที่นี่ คุณกลัวตายไหม และคุณพึงพอใจกับชีวิตหรือยัง

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของความตายอาจะเป็นการที่มันผ่านเราไป...จากนั้นก็ปล่อยให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไปเพียงลำพัง

วรรณกรรมปาเลสไตน์ที่ไม่เพียงสะท้อนความเจ็บปวดและการพลัดถิ่นจากสงคราม ยังแฝงฝังปรัชญาการเมืองที่แหลมลึกลงไปในความหมายของคำว่า "บ้าน" และ "มาตุภูมิ" อย่างยอกย้อน

เศษเสี้ยวประวัติศาสตร์ที่ถูกสร้างใหม่โดยชนชั้นนำ สลักความเป็นรัฐชาติสมัยใหม่ลงเนื้อหนังของเราจนแทบลบไม่ออก ผลิตซ้ำความโกรธเกรี้ยวและวาทกรรมเสียดินแดน จนคำถามอีกประการที่สำคัญว่า ‘ดินแดนที่เสียเป็นของเราจริงหรือ?’ ลางเลือนจนแทบไม่สลักสำคัญ

หรือคำพยากรณ์จะเป็นจริง! 'ปลาจะกินดาว' เป็นคำเปรียบเปรยถึงกลียุคในสังคมไทย ซึ่งถูกใช้มาหลายช่วงเวลาทั้งตอนเผชิญความรุนแรงทางการเมือง การทุจริตฉาวโฉ่ กระทั่งตอนนี้ที่เรากำลังเผชิญกับหายนะทางสิ่งแวดล้อม

งานดูแลในครอบครัว(ตามสายเลือด) เป็นการผลิตซ้ำทางสังคมที่ทำให้ทุนกับรัฐอยู่นอกเหนือสมการความรับผิดชอบ 'บ้านนี้ไม่มีรัก' ชวนผู้อ่านจิตนาการถึงเช้าวันใหม่หลังการปฏิวัติ เมื่อวันนั้นมาถึงเราอาจได้เห็นการดูแลโดยสังคมและปลดพันธนาการของเหล่าสตรีที่เป็นผู้แบกรับภาระงานดูแลในบ้านมาหลายศตวรรษ

'ประจักษ์ ก้องกีรติ' อ่านงานประวัติศาสตร์และมองบทบาทของวิทยุกับการปฏิวัติในฐานะเครื่องมือปฏิบัติการสงครามจิตวิทยา 'มันไม่เคยเป็นเครื่องมือที่ผูกขาดโดยฝ่ายใด'

ในวันที่หลายคนอาจรู้สึกว่า ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ซีรีส์เรื่องนี้อย่างน้อยก็ทำหน้าที่ตั้งคำถามและไม่หยุดเชื่อว่าความจริงและความยุติธรรมเป็นสิ่งที่ควรถูกเรียกร้องอยู่เสมอ

หากความทรงจำวันสุดท้าย มันมีมวลน้ำหนักอย่างน่าประหลาด ทั้งความคิดถึง มิตรภาพ ความรู้สึกผิด และการค้นพบตัวตนเพื่อพบว่าเราจะพบกันอีก...

ถ้าสถานที่แรกที่ผู้คนมีความผูกพันด้วยคือบ้าน สถานที่ต่อมาคือที่ทำงาน ทั้งสองเป็นพื้นที่ผูกโยงไปตามบทบาททางสังคม แต่พื้นที่ที่สามคือ ‘พื้นที่ตรงกลาง’ เปิดกว้างให้ผู้คนในสังคมได้มีโอกาสมาพบปะแลกเปลี่ยนทุกเรื่องราวของชีวิต

บ้านอาจไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยที่สุด อาจเพราะสังคมปิตาธิปไตยที่ฝังรากลึกในครอบครัว เธอถูกกระทำและถูกเพิกเฉยจากคนในครอบครัว

“รัสเซียไม่มีบิ๊กบราเธอร์แล้ว แต่เรายังคงมีอยู่” ประโยคนี้ไม่เกินจริง ยังมีประวัติศาสตร์พม่าที่ยังไม่ถูกเขียน และทิ้งร่องรอยไว้ตามร้านน้ำชา ซูเปอร์มาเก็ต และโรงเรียนในบ้าน "จิบพม่า" ในพ.ศ.นี้จึงไม่ใช่การพากลับไปสู่อดีต หากแต่กำลังบันทึกปัจจุบันหลังรัฐประหารที่ถดถอยและซึมลึกอยู่ในความทรงจำของใครหลายคน โดยเฉพาะเอ็มม่า ลาร์คิน